กแล้ว เมื่อข้าเห็นว่ามันออกไปไม่ได้ก็เลยถอยกลับมา แล้วก็เห็นว่าช่องโหว่นั้นแคบลงเรื่อยๆ จนในที่สุดมันก็หายไป”
“ถ้าอย่างนั้น อาจเป็นไปได้ว่าคนของตำหนักหลีหั่วออกไปจากช่องโหว่นั้น” พระมหาอินฮูเอ่ยในสิ่งที่คิดออกมา
“แต่ว่า พวกเขาเจอช่องโหว่นั้นแล้วทำไมถึงไม่บอกพวกเราล่ะ ทำไมถึงไร้คุณธรรมหนีเอาตัวรอดแบบนี้” มีความขุ่นเคืองเจือในน้ำเสียงของกงเสวี่ยฮวาเล็กน้อย
“เจ้ามีสัมพันธไมตรีกับตำหนักหลีหั่วมากนักหรือ” เจียงหลีเหล่ตามองเขา
เอ่อ…
กงเสวี่ยฮวามีสีหน้ากระอักกระอ่วน
ต่อให้เขารู้จักคนทั้งใต้หล้า แต่เขาก็ไม่มีสัมพันธไมตรีอะไรกับคนของตำหนักหลีหั่วจริงๆ ดั่งว่า
“ข้าไม่มี แต่ข้าเห็นเจ้า…”
เจียงหลีเบิกตาโตใส่กงเสวี่ยฮวาอย่างดุดันเพื่อให้เขาหุบปากด้วยตัวเอง นางรู้ว่ากงเสวี่ยฮวาพยายามจะสื่อว่าฉินเทียนอีกับนางดูเหมือนจะสนิทสนมกลมเกลียวกัน
เขาทราบจุดนี้ตอนที่เข้ามายังดินแดนผนึกมารแล้ว
ที่เจียงหลีเบิกตาเขม็งใส่เขาก็เพราะว่าตอนนี้นางยังไม่รู้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นกับตำหนักหลีหั่วกันแน่ แต่ทว่า ด้วยลักษณะอุปนิสัยของฉินเทียนอี หากมีวิธีออกไปจากที่นี่ ไม่ม
