หลีหั่วต้องการกระทำสิ่งใดกันแน่
เจียงหลีช้อนสายตามองไปทางพระมหาพระมหาอินฮู “พระคุณท่าน ท่านคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ มีวิธีที่สามารถออกจากอาณาเขตจื๋อจั้งจริงหรือไม่”
พระมหาอินฮูหลับตาส่ายหน้าหลับตา
เจียงหลีจึงหันไปมองเจียงเฮ่า
เจียงเฮ่าอธิบายเสียงขรึม “หลังจากที่พวกเราทราบว่าคนของตำหนักหลีหั่วหายไปอย่างไร้ร่องรอย ข้าก็ออกไปตรวจสอบมาแล้วรอบหนึ่งจนแทบพลิกแผ่นดิน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกเขา แต ต่ทว่า ข้ากลับพบช่องโหว่สักแห่งในอาณาเขตจื๋อจั้ง”
“ช่องโหว่!” กงเสวี่ยฮวาเอ่ยขึ้นอย่างตื่นตกใจ
พระมหาอินฮูเองก็เบิกตาโพลงมองไปที่เจียงเฮ่า
ไป๋หลี่เฟิ่ง ชายหนุ่มผู้โดดเดี่ยวคนนี้ก็ช้อนดวงตาขึ้นมามองเช่นกัน
เจียงเฮ่าพยักหน้า
“อืม ช่องโหว่ เพียงแต่ช่องโหว่นั้นเล็กมาก คนเดียวยังไม่สามารถลอดเข้าไปได้เลย ข้าลองมุดออกไปได้เพียงครึ่งตัว ดูเหมือนมันสามารถออกจากอาณาเขตจื๋อจั้งนี้ได้จริงๆ”
นี่เป็นสาเหตุที่ว่าทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็นเหตุการณ์ต่อสู้ระยะประชิด
“แล้วช่องโหว่นั้นอยู่ที่ไหน” ไหวปี้กระตือรือร้นถาม
แต่เจียงเฮ่ากลับส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ “ช่องโหว่นั้นไม่มีอี
