ดินแดนผนึกมารอยู่ที่ใดที่หนึ่งในทุ่งราบนี้
เหมือนม่านใสสีเทาที่มีขนาดใหญ่ตกลงมาจากฟ้าปกคลุมทุ่งราบนี้ทั้งหมด
ม่านใสสีเทานี้ส่องแสงอ่อนๆ แต่กลับปิดตายทุกมุม ปิดล้อมทั้งสามสิบสามคนไว้ข้างใน
มีคนสองสามคนผ่านมาจากที่ไกลๆ แล้วมาอยู่ด้านหน้าม่านใส
“นี่มันคืออะไรกันแน่” กงเสวี่ยฮวาพูดแล้วก็ยื่นมือไปจับม่านใสนั้น
“ฮวาฮวา!” เจียงหลีหันมามองเขา แล้วเห็นเขายื่นมือไปแตะพอดี นางอยากจะห้าม แต่ช้าไปนิดเดียว
เมื่อมือของกงเสวี่ยฮวาแตะโดนม่านใสสีเทา ทั้งตัวก็เหมือนกับถูกกระแสไฟ
ชั่วพริบตาเดียวก็ไม่มีสติ ตกอยู่ในภวังค์
แบบนี้นี่เอง…ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ…
ข้าไม่ใช่ผู้ที่อ่อนแอ! ไม่ใช่!
พวกเจ้าทุกคนล้วนแต่ดูถูกข้า เช่นนั้นข้าจะฆ่าให้หมดทุกคนนน!
อีกนิดเดียว อีกแค่นิดเดียว…
ทำไมถึงไม่เป็นข้า ทำไม
“…”
ในดวงตาของกงเสวี่ยฮวามีภาพเหตุการณ์มากมายฉายขึ้นมา เหตุการณ์เหล่านั้นที่ปรากฏขึ้นมัวไปหมด ภาพเหตุการณ์ที่ปรากฏมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาปวดหัวจนหัวแทบระเบิด แม้แต่หายใจก็ยังลำบาก
หัวใจของกงเสวี่ยฮวาเต้นเร็วมาก เลือดในตัวทั้งหมดไหลเข้าสู่หัวใจ และเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เหมือนว่าจะระเบิดออกมาได้ตลอดเวลา
“เขาเป็นอะไรไปน่ะ” เจียง
