“อาตมาเคยเจอในคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์มาก่อน สิ่งนี้เรียกว่าอาณาเขตจื๋อจั้ง” พระมหาอินฮูค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองม่านใสนี้ด้วยสีหน้าสับสน
“อิสระไร้ขอบเขต”
ด้านหลังของเขามีลูกศิษย์สำนักฝัวหมัวอยู่สี่คน พวกเขาล้วนแต่พากันหลับตาพนมมือ แล้วท่องอะไรบางอย่าง เหมือนว่ากำลังสวดมนต์ก็มิปาน
เหตุการณ์ที่แปลกประหลาดนี้ คนของฮวงเสินและวังเทียนอู่กงเห็นแล้วก็ไม่เข้าใจ
“พระมหาอินฮู ลูกศิษย์สำนักเดียวกันกับท่านเหล่านี้กำลังสวดอะไรรึ” กงเสวี่ยฮวาถามด้วยความสงสัย
“คาถาสุขาวดี” พระมหาอินฮูตอบคำถามของกงเสวี่ยฮวา แต่สายตายังมองม่านใสอยู่
คาถาสุขาวดีสามารถปลดปล่อยวิญญาณร้ายได้
ความรู้ทั่วไปนี้เป็นเรื่องที่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็รู้ เพียงแต่สำหรับคนที่ฝึกฝนพลังนั้นไม่กลัวผีสางหรือเทพเจ้า ดังนั้นเหล่าลูกศิษย์ของวังเทียนอู่กงเลยหัวเราะเยาะคำ ำพูดของพระมหาอินฮูเบาๆ
ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะที่ไม่เชื่อ พระมหาอินฮูก็ไม่ได้แสดงความไม่พอใจอะไรออกมา เพียงแต่แววตากลับยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น
ตอนนี้ได้มีเสียงฝีเท้าดังลอยมา
พวกเจียงหลีเงยหน้ามองไปก็เห็นไหวปี้และลูกศิษย์วังเว
