าง ทำให้เจตนาที่จะฆ่าในใจของเจียงหลีหายไป
“ข้าไม่รังควานเจ้า และไม่รบกวนเจ้า แต่ขอเดินทางไปด้วยได้ไหม” ไหวปี้พูดอย่างระมัดระวัง ในเวลาเดียวกันก็มองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง “มันอันตรายเกินไปที่จะเดินทางคนเดียวในดินแด ดนผนึกมาร จุดประสงค์ของพวกเราคือเพิ่มประสบการณ์นะ ไม่ใช่ตายไปโดยไร้ประโยชน์”
เจียงหลีมองนางอย่างลึกซึ้ง ราวกับจะอ่านความคิดในใจของนางให้ออก
ไหวปี้ในเวลานี้ ไม่กล้าเคลื่อนไหว เพราะกลัวว่าเจียงหลีจะฆ่านาง ลดเสน่ห์มากล้น เพิ่มความไร้เดียงสาและเรียบง่ายขึ้นเล็กน้อย
“ก็ได้” เจียงหลีให้คำตอบ
นางไม่ค่อยรู้เรื่องดินแดนผนึกมารมากนัก แต่มีข้อสงสัยมากมาย บางทีไหวปี้อาจช่วยได้
หลังจากได้รับความยินยอมจากเจียงหลี ในที่สุดไหวปี้ก็ยิ้มอย่างซุกซน “เราไปกันเถอะ”
ทั้งสองเดินไปด้วยกัน ในเวลานี้ วิญญาณร้ายกำลังพักผ่อน และดินแดนผนึกมารก็ยังนับว่าสงบ
“เนื่องจากวังเวิ่นฉิงมีข้อมูลเกี่ยวกับทั่วแผ่นดิน ถ้าเช่นนั้นเจ้ารู้เรื่องดินแดนผนึกมารมากน้อยแค่ไหน” เจียงหลีถามอย่างไม่ใส่ใจ
ไหวปี้เลิกคิ้วอย่างมั่นใจ “มันขึ้นอยู่กับว่าเจ้าถามด้านไหน”
“ตัวอย่างเช่น…วิญญาณชั่วร้ายเหล่านี้จะถูกฆ
