อพักผ่อนซักครึ่งวัน
…
ที่นี่เป็นสะพานหินที่แตกหักและมีแม่น้ำที่เหือดแห้งใต้สะพาน ข้างใต้สะพานหินได้กลายเป็นที่หลบลมฝน อย่างไรก็ตาม ในแดนผนึกมาร ไม่มีโอกาศเกิดฝนและหิมะ
“แดนผนึกมารนี้ใหญ่แค่ไหน” เจียงหลีถามโดยไม่รู้ตัว
ไหวปี้นั่งตรงข้ามนาง และหลังจากได้ยินคำพูดของนาง ทันใดนั้นก็ขว้างบางอย่างใส่นาง เจียงหลียกมือขึ้นเพื่อจับมันและจับตาดู ถึงรู้ว่ามันคือแผนที่
“นี่เป็นแผนที่ส่วนขยายของแดนผนึกมาร ข้าให้เจ้า” ไหวปี้กล่าวอย่างใจกว้าง
ดวงตาของเจียงหลีหรี่ลง “วังเวิ่นฉิงมีแผนที่ของแดนผนึกมารอย่างนั้นหรือ”
“อย่าแปลกใจไปเลย” ไหวปี้ยิ้ม “ดินแดนผนึกมารนั้นกว้างใหญ่มาก แต่ผู้คนมากมายเข้ามาหลังจากเปิดๆ ปิดๆ หลายปี เวลาสำรวจสองปีก็เพียงพอแล้ว ที่จะค้นพบแผ่นดินส่วนใหญ่ อย่างไรก็ต ตาม เพื่อให้ได้แผนที่นี้วังเวิ่นฉิงของเราใช้ความพยายามไปไม่น้อยเหมือนกัน”
เจียงหลีมองลงไปและกางแผนที่ในมือออก ภาพที่สะดุดตาทำให้ดวงตาของนางเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ แอบชมในใจว่า ใหญ่มากจริงๆ ด้วย!
นางกำลังศึกษาแผนที
