น่ารังเกียจของจู๋เยี่ยนนั้น ทำให้ไหวปี้ตกใจจนไม่กล้าขยับเลยแม้แต่น้อย
“เทพธิดาไหวปี้ของข้า เจ้าฝึกฝนอยู่ที่วังเวิ่นฉิงเป็นเวลานานขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้อีกหรือว่า หากเจ้ายิ่งขัดขืน ข้าก็ยิ่งตื่นเต้น” จู๋เยี่ยนก้มหัวลง แล้วหายใจอยู่ข้างหูนางและยังกัดลงบนหูนางเบาๆ อย่างอาจหาญน้ำใจ
อ๊ากกก!
ไหวปี้ที่ถูกล่วงเกิน พลังวิญญาณอันบ้าคลั่งระเบิดออกจากตัวนาง
“ฮ่าๆๆ! รุนแรงมากข้าชอบ!” จู๋เยี่ยนรีบถอยกลับ เพื่อไม่ให้รับผลกระทบจากพลังวิญญาณนี้
ดวงตาอันสวยงามของไหวปี้แดงก่ำ ทั้งเศร้าโศกและโกรธจัด ความรู้สึกไม่ยอมหลอมรวมกลายเป็นความโกรธและลุกเป็นไฟ หรือว่า วันนี้ ข้าจะตายอยู่ที่นี่อย่างนั้นหรือ
“จู๋เยี่ยน ถึงแม้ข้าไหวปี้จะตายเพราะพลังวิญญาณในวันนี้ ก็ไม่มีวันให้เจ้าหยามหมิ่นหรอก!” ดวงตาของไหวปี้เต็มไปด้วยความเด็ดขาดและกระตุ้นพลังวิญญาณในตัวนางอย่างบ้าคลั่ง
หืม
ดวงตาจู๋เยี่ยนเย็นชาลง เขาไม่สนใจความเป็นความตายของไหวปี้ แต่กลับสนใจว่าก่อนที่ไหวปี้จะตาย ได้เป็นของตัวเองหรือยัง
“อยากตายอย่างนั้นรึ เช่นนั้นก็ต้องปรนนิบัติข้าเสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน!” สายตาจู๋เยี่ยนจริงจัง เขายื่นมือออกและปล่อยพลังวิญญาณออกมา กลายเป็นสายโซ่
