่างสบาย ลืมตาขึ้นกวาดสายตามอง แล้วหลับตาลงอีกครั้ง มันแสดงออกถึงความเหยียดหยามผ่านหางตา
ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่อาจจะเป็นภัยต่อมันได้เลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น บนท้องฟ้ามีลำแสงเส้นหนึ่งปรากฏขึ้น
เจียงหลีเงยหน้าขึ้นไปมอง แต่ลำแสงนั้นไม่เอนเอียงไปทางใด กลับพุ่งมาในจุดที่ตนเองยื่นอยู่
แย่แล้ว!
เงาของเจียงหลีสั่นไหว ออกจากจุดเดิมที่ยืนอยู่ในชั่วพริบตาเดียว
ออกมาได้เพียงครู่เดียว ลำแสงนั้นพุ่งมาในที่เดิมที่นางเคยยืนอยู่ ครั้งนี้ลำแสงนั่นทำให้เกิดหลุมขึ้น
ไม่ต้องแม่นขนาดนี้ก็ได้ เจียงหลีพูดแขวะในใจ หากนางไม่ระวังตัวเมื่อครู่คงโดนมันพุ่งเข้าใส่แล้ว
การเคลื่อนไหวในครั้งนี้ทำให้เจ้าเปี๊ยกลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
ขณะนั้นที่มีฝุ่นคลุ้งมีสีแดงปรากฏขึ้น จู่ๆ เจียงหลีมีลางสังหรณ์ขึ้นมา และดวงตาของเจ้าเปี๊ยกแสดงออกถึงความเย็นชา
“ฉินเทียนอี!” นางพูดโพล่งออกมา
นี่มันโชคชะตาอะไรกัน จากคนสามสิบห้าคนที่ตกลงมาตามกัน นึกไม่ถึงว่าจะเป็นนางกับฉินเทียนอีที่บังเอิญมาอยู่ด้วยกันตรงนี้
หลังจากฝุ่นคลุ้งหายไปจากกาย เมื่อได้ยินเสียงตกใจของเจียงหลี ฉินเทียนอีหันตัวกลับมา ใบหน้าสง่างามที่ดูเอาแต่ใจตนเองนั้นมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น
