ได้เลย และทำได้แค่มองเห็น แต่ใช่ไม่ได้
“ศิษย์น้องเล็กตื่นแล้วหรือ” เสียงของคุนอู๋ดังมาจากด้านนอก
เจียงหลีสงบสติอารมณ์ ลุกขึ้นยืนและเหลือบมองกลับไปยังเจ้าเปี๊ยกที่กำลังหลับใหลอยู่ นางยิ้มอย่างเอ็นดู ลดเสียงฝีเท้าและเดินออกไปด้านนอก
หลังจากเดินออกจากตำหนัก เจียงหลีมองเห็นคุนอู๋ผู้งดงามดั่งดอกไม้ยืนรออยู่กลางแสงแดด
พระอาทิตย์สว่างเจิดจ้า ตำหนักสว่างเจิดจ้า และชุดคลุมประจำตำหนักเย่าบนร่างกายของคุนอู๋ก็สว่างเจิดจ้าเช่นเดียวกัน แต่ท่ามกลางความสว่างเจิดจ้านั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาที่เปรียบเสมือนเพชรแพรวพราว โดดเด่นยิ่งนัก
“ศิษย์พี่สาม” เจียงหลียิ้มเรียก
คุนอู๋ยิ้มอย่างสดใส “ท่านผู้เฒ่ามอบหมายงานให้เจ้าทำ”
“งานหรือ” เจียงหลีมองเขาอย่างประหลาดใจ
“ไปกันเถอะ ไปถึงก็รู้เอง” คุนอู๋หันหลังและเดินนำ
ระหว่างทาง เจียงหลียิ่งคิดยิ่งสงสัย อดไม่ได้ที่จะถามคุนอู๋ “งานอะไรหรือ หากศิษย์พี่สามรู้ ช่วยบอกข้าให้รู้ล่วงหน้าหน่อยจะได้หรือไม่”
“ศิษย์น้องเล็กเคยได้ยินชื่อดินแดนผนึกมารไหม” คุนอู๋พูดด้วยรอยยิ้ม
ดินแดนผนึกมารหรือ
เจียงหลีส่ายศีรษะอย่างซื่อตรง
คุนอู๋ผงะไปครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับ “ข้าลืมไปว่าเจ้าไม่ใช่คน
