ักตกตะลึงกับฉากอันรุ่งโรจน์ แต่ละเลยเบื้องหลังอันวิจิตรว่าต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมายเพียงใด เจียงหลีเดินทางมาถึงทุกวันนี้ได้ ต้องผ่านความเป็น ความตาย ความกดดัน และต้อง….เผชิญกับความเกิด แก่ เจ็บ ตายมาแล้วไม่รู้กี่ครา
นางเคยร้องไห้เสียงดัง หัวเราะเสียงดัง เคยสิ้นหวัง เคยมีความสุข…แต่หลังจากที่ประสบกับทุกสิ่งแล้ว ยังคงสง่าและมีใจเป็นดั่งตะวัน
มหาโชค! มหาโชค!
“ข้ากล้าพูดว่าลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นและประสบเรื่องราวเช่นเดียวกับนาง อาจไม่สามารถมาถึงทุกวันนี้ได้” เฟิงสิงอวิ๋นถอนหายใจกับหนานอู๋เฮิ่น
หนานอู๋เฮิ่นยิ้มและพยักหน้า “ข้าเห็นด้วย ที่เรียกว่ามหาโชคมาจากความพากเพียรภายในจิตใจและไม่ยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้”
เฟิงสิงอวิ๋นมองหันหลังยิ้มให้กับหนานอู๋เฮิ่น “พี่ใหญ่ ดูเหมือนว่าเราได้เรียนรู้อะไรมากมายจากเด็กคนนี้นะ”
หนานอู๋เฮิ่นยิ้มจางๆ และพูดอย่างเฉยเมย “ในเส้นทางของการฝึกฝน ผู้บรรลุคืออาจารย์ ไม่เกี่ยวกับอายุหรอก เฮ้อ เด็กคนนี้ช่างโชคดีเสียจริง! ยกขึ้นได้ก็วางลงได้ และสิ่งที่ยึดมั่น จะไม่มีทางหวั่นไหวต่ออุปสรรคและมุ่งมั่นไปให้ถึง”
“น่าเสียดายที่นายน้อยลู่…” เฟิงสิงอวิ๋นถอนหายใจด้วยความเสียดาย
หนานอู๋เฮิ่นยกมุมป
