แม้ข้าจะเป็นเนี่ยนซือก็ตาม ในด้านศาสตร์ลับข้ากลับด้อยกว่าศิษย์พี่ใหญ่”
เจียงหลีพยักหน้าทั้งที่ดูเหมือนเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ
พลังจิตและศาสตร์ลับลึกล้ำยิ่ง สามารถเข้าใจได้ แต่มิอาจแสดงออกมาด้วยคำพูดได้
“จะทดสอบในสระสรรพสัตว์อย่างไร” เจียงหลีถามอย่างสงสัย
“เจ้าอย่ากังวลไป รอให้ถึงพรุ่งนี้ เมื่อเจ้าไปถึงสระสรรพสัตว์แล้วเจ้าจะเข้าใจเอง ตอนนี้ดึกแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้เช้าข้าจะพาเจ้าไปที่สระสรรพสัตว์” เสิ่นฉงเอ่ย
เมื่อเป็นเช่นนั้น เจียงหลีจึงทำได้เพียงอดทนรอให้ถึงวันพรุ่งนี้
“ศิษย์น้องเล็ก ข้าส่งเจ้ากลับเอง” ซีไหลเอ่ยขึ้นก่อน
เจียงหลียิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่ต้องหรอก”
“ต้องสิ ต้องสิ เจ้าเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ ยังไม่คุ้นชินกับตำหนักเย่า หากหลงทางขึ้นมาเล่า” ซีไหลยืนยันหนักแน่น
เสิ่นฉงและคุนอู๋มองหน้ากัน เสิ่นฉงพูดกับเจียงหลีว่า “ศิษย์น้องเล็กให้ศิษย์พี่รองไปส่งเจ้าเถิด”
เจียงหลีพยักหน้าอย่างจนปัญญา
“ไปกันเถิด ศิษย์น้องเล็ก” ซีไหลพูดด้วยรอยยิ้ม ใบหน้างดงามดั่งปีศาจเต็มไปด้วยความสุข
เจียงหลีรู้สึกว่าทั้งสามคนไม่ได้ดูแลนางในฐานะน้องสาว แต่ดูแลในฐานะเป็นลูกสาวเสียมากกว่า
หลังจากร่ำลาเสิ่นฉงและคุนอู๋แล้ว
