ย่างไร
เมื่อกลับมายังตำหนักอันใหญ่โต เจียงหลีค่อยๆ ได้สติกลับมาหลังจากตกตะลึงในของศาสตร์ลับเหล่านั้น นางหยิบเจ้าเปี๊ยกออกมาจากกระเป๋าวิเศษ สบตากับดวงตาที่ไม่พอใจของเจ้าเปี๊ยกคู่นั้น
“สัตว์เดรัจฉานในบรรพกาล!” เจียงหลีอุ้มเจ้าเปี๊ยกไว้ในอ้อมแขน นึกย้อนเรื่องราวที่ได้รับรู้ในวันนี้อย่างละเอียด
“เผ่าพันธุ์ปีศาจ เผ่าพันธุ์วิญญาณ จิ่วฮวง หอคอยจิ่วฮวง…” เจียงหลีพึมพำ ก้มศีรษะลง ใช้หน้าผากกดศีรษะของเจ้าเปี๊ยกและแย้มยิ้ม “หลิวหลี โลกนี้ใหญ่มากจริงๆ เจ้าว่าไหม”
“…” เจ้าเปี๊ยกพูดไม่ออก
เขาในขณะนี้ไม่สามารถพูดได้ อย่างไรก็ตาม มันกลับเห็นความประหลาดใจในสายตาของหญิงสาวตรงหน้า เป็นแววตาที่ต้องการสำรวจโลกใบนี้
…
วันรุ่งขึ้น หลังรุ่งสาง เจียงหลีเดินออกจากห้องนอนอย่างกระฉับกระเฉง
นางไม่ลืมว่าวันนี้นางจะไปที่สระสรรพสัตว์
ทันทีที่นางเดินออกจากตำหนัก เสิ่นฉงได้ปรากฏตัวต่อหน้านางและยิ้มให้กับนาง “ไปกันเถอะ”
“ได้” เจียงหลีพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
เสิ่นฉงและเจียงหลีเดินออกจากตำหนักเย่าเคียงคู่กัน คุนอู๋และซีไหลไม่ได้ไปกับพวกเขา และไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่แห่งใดกัน
“ศิษย์น้องเล็ก เมื่อคืนนอนอิ่มหรือไม่” เสิ่นฉงถาม
“อืม ไม่เลว” เจียง
