อาจเรียกสติกลับคืน
เทียนฉิว… ตายแล้ว!
ผู้มีสายเลือดแท้มังกรโอรสองค์ที่สองของจ้าวมังกร ผู้เป็นยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งใต้ขอบเขตเจินจวินแห่งแดนโพ้นทะเล ถูกสังหารลงในสถานที่อันไร้ชื่อเช่นนี้อย่างมึนงง!
แท้จริง แม้ว่าในฐานะปีศาจโพ้นทะเล เทียนฉิวอาจด้อยกว่าเหล่าผู้วางรากฐานสมบูรณ์แห่งแผ่นดินใหญ่ แต่ก็มิได้ด้อยกว่ามากนัก ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงสถานะของมัน ผู้ที่เผ่าพันธุ์มังกรแท้ล้วนฝากความหวังไว้ หวังจะผลักดันขึ้นครองบัลลังก์สักวัน… ผู้ใดเล่ากล้าข่มเหงง่ายดายนัก?
แต่บัดนี้… เขากลับตายเสียแล้ว!
อย่าลืมว่า… จ้าวมังกรหาได้ดับสูญ เพียงแค่จำศีลเร้นกายชั่วคราวเท่านั้น หากวันใดกลับคืนมาพบว่าบุตรตนถูกฆ่า เจ้าคิดว่าจ้าวมังกรจะไม่คลุ้มคลั่งหรือ?
เพียงนึกถึงเท่านั้น ซั่วฮ่วนก็รู้สึกราวกับเลือดลมปั่นป่วน คล้ายโลกทั้งใบเริ่มหมุนเคว้ง
‘ไม่ได้! ต้องหนีเดี๋ยวนี้!’
สถานที่แห่งนี้…อยู่ต่อไปย่อมไม่ปลอดภัย! แม้ต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรจากนอกฟ้า แต่ข้ากับบุรุษบนฟ้านั้นหาเกี่ยวข้องใดๆ ไม่ ต้องรีบออกห่างก่อนจะถูกเข้าใจผิด!
เมื่อคิดได้ดังนี้ ซั่วฮ่วนจึงรีบเร้นกาย เตรียมหลบหนีอย่างเงียบงัน
เขาคาดว่าผู้บรรลุวางรากฐานสมบูรณ์ผู้นั้นคงไม่ใส่ใจเขา ด้วยระดับชั้นอันสูงส่งถึงเพียงนั้น การถอนตัวอย่างสงบของตนย่อมไม่อยู่ในสายตาอีกฝ่าย
ใครจะคาด… วินาทีถัดมา
“สหาย… ไยต้องรีบร้อนจากไป?”
เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นเบื้องหลัง ราวกับสายลมกระทบ
