บทที่ 407 สายโลหิตมังกรแท้ พรสวรรค์สีทอง
แดนโพ้นทะเล ลวี่หยางยืนต้านลม ร่างคล้ายคลี่คลายอารมณ์
ภายใต้การเกื้อหนุนของจิตใจกระจ่างแจ้งเขาสามารถรับรู้ได้ชัดเจนว่า ในเวลานี้ฟ้าดินได้ทอดสายตาลงมายังตน สายตานั้นแฝงไว้ด้วยความอาฆาตรุนแรง
ซึ่งก็มิใช่เรื่องแปลก
ที่แท้ก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งจะถ่ายโอนกระบวนท่าสังหารที่เทียนฉิวสั่งสมมาช้านานให้ตกไปสู่ฟ้าดิน เรียกได้ว่าแอบลงมือทุบตีฟ้าดินเข้าอย่างจังโดยไม่ให้ตั้งตัว
‘น่าเสียดาย…แล้วฟ้าดินจะทำอะไรข้าได้เล่า?’
ลวี่หยางหาได้เกรงกลัวแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรเป็นหนึ่งกับโลกก็ผูกมัดเขาเข้ากับฟ้าดินโดยสมบูรณ์ ไม่ว่าจะกริ้วโกรธเพียงใด ฟ้าดินก็ยังต้องอยู่ข้างเขา
ยกตัวอย่างเช่นในตอนนี้
สายตาลวี่หยางเหินไปยังไม่ไกลนัก แลเห็นรัชทายาทแห่งตำหนักมังกรผู้นั้น บัดนี้ถลำเข้าสู่ห้วงเสียสติโดยสิ้นเชิง ดวงตาทั้งสองกลายเป็นสีแดงฉานเต็มไปด้วยเส้นโลหิต
เคราะห์ร้ายโดยไร้เหตุ…
สำหรับเขาแล้ว นับเป็นเคราะห์ร้ายโดยไร้เหตุอย่างแท้จริง จู่ๆ ก็มีผู้ฝึกตนที่มาจากนอกฟ้าปรากฏขึ้นคนหนึ่ง การประลองเพียงหนึ่งหน กลับทำให้เขาถูกเล่นงานจนโชควาสนาสิ้นซาก!
พูดกันตามตรง ผลลัพธ์เช่นนี้ สู้ถูกกระหน่ำจนใกล้ตายเสียยังจะดีกว่า อย่างน้อยในตำหนักมังกรก็มีสมบัติล้ำค่าไม่รู้กี่อย่าง แม้กายาของเขาจะถูกบดจนเป็นผง ก็ยังมีวิธีฟื้นฟูได้ ทว่ายามโชควาสนาบุญกุศลหดหาย นั่นย่อมเป็นความว่างเปล่าถาวร! ต่อให้กอบกู้ค
