บทที่ 408 ซั่วฮ่วนขอพลีชีพรับใช้ท่านอาวุโส
“โครม!”
เมฆาอัสนีสลายไปทั่วทิศ ร่างมังกรอันสูงส่งถูกหลอมละลายไปมากกว่าครึ่ง เหลือเพียงเศียรหนึ่งซึ่งใหญ่เท่าภูเขาตกจากนอกฟ้า กระแทกผิวน้ำอย่างหนักหน่วง
หัวมังกรนี้… เนื้อหนังครึ่งหนึ่งถูกไฟมารเผาเป็นเถ้าธุลี กระดูกที่เผยออกมาล้วนมีรอยดำเกรียม กล่าวได้ว่า… ร่างแห่งมรรคซึ่งควรจะนิรันดร์ถูกกลืนกินสาระวิญญาณหมดสิ้น พลังอัศจรรย์จึงสลาย ไม่หลงเหลือความยิ่งใหญ่เหนือสามัญแบบที่สายเลือดมังกรควรมี
เหนือหัวมังกรนั้น
บุรุษหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งยืนประสานมืออยู่ในสายลม ชุดเต๋าโบกสะบัด รัศมีวงกลมแห่งวิชาเทพเบื้องหลังเปล่งแสงเหมือนจันทราแขวนสูง ทำให้เขายิ่งดูล้ำลึกสูงส่งยากจะหยั่งถึง
‘เทียนฉิว… ตายแล้ว’
ในวินาทีนั้น ไม่รู้ว่ามีผู้บำเพ็ญตนระดับวางรากฐานมากเพียงใดที่เห็นภาพนี้ ต่างก็กลั้นลมหายใจ แม้แต่ผู้บรรลุขั้นวางรากฐานสมบูรณ์… ล้วนขมวดคิ้วแน่นนัก
‘วิชาเทพช่างอำมหิตนัก…’
‘ในห้วงสุดท้าย ลมหายใจแห่งโชคชะตาของเทียนฉิวแปรปรวนชัดเจน… บุรุษผู้นั้นย่อมเชี่ยวชาญเรื่องเหตุและผล ถึงได้ใช้เคล็ดแห่งกรรมตัดขาดชีพจรแห่งโชค…’
‘หรือว่าจะเป็น… ยอดคนของนิกายศักดิ์สิทธิ์เรากระนั้นหรือ?’
ณ แดนเจียงเป่ย ทะเลเมฆเชื่อมฟ้า หงจวี่ขมวดคิ้วแน่น ย้อนนึกภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเห็นกับตา ห้วงขณะที่เทียนฉิวสิ้นชีพ ดวงใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเคลือบแคลง
พร้อมกันนั้น เบื้องล่าง… ซั่วฮ่วนยังไม่
