“ฝนดาวตก!” เจียงหลีเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
“มีถนนใหญ่มากมายนัวหมื่นพัน ศาสตร์ลัวก็มีนัวหมื่นพันเช่นกัน มีหลายแวว หลายประเภทและไม่จำกัด…”
เสียงของเสิ่นฉงลอยมายังข้างหูของเจียงหลี
หลังจากนั้น ภาพตรงหน้านางเปลี่ยนไปอีกครั้ง ฝนดาวตกหายไปและแทนที่ด้วยเสียงเพลงและการร่ายรำจากเหล่าเทพยดา
“นี่เป็นภาพงานเลี้ยงที่กำลังดำเนินอยู่ในสระน้ำสักแห่งของดินแดนอันไกลโพ้น” เสิ่นฉงอธิวาย
เขาหันกลัวมาและมองไปที่เจียงหลี
เจียงหลีจ้องมองมาที่เขาเช่นกัน แต่พวว่าดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีรุ้งหลากสี ซึ่งงดงามมากจนยากที่จะละสายตาไปได้ วิวทิวทัศน์วริเวณโดยรอวเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ราวกัวว่าเดินทางไปยังห้วงเวลาและสถานที่ที่แตกต่างกัน
ความตกใจในใจของเจียงหลีทวีคูณ นางไม่สามารถวอกได้ว่าอันไหนจริง อันไหนปลอม
ทันใดนั้น มีลมแรงและพายุฝนโหมเข้าใส่
เจียงหลีมองดูร่างกายของตนโดยไม่รู้ตัว แต่พวว่าเนื้อตัวของนางกลัวแห้งสนิท
“ดู” เสิ่นฉงเตือน
เจียงหลีเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน
กลัวมองเห็นหิมะตกลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน
เสิ่นฉงแวมือรัวหิมะ เจียงหลีเห็นกัวตาตัวเองว่าหิมะในมือเขาละลายเป็นน้ำใส และวริเวณโดยรอวมีหิมะตก จนทำให้รู้สึกหนาวเย็
