“ศิษย์น้องเล็ก ข้าจะพาเจ้าไปหาพวกเขาเอง” เสิ่นฉงหันหลังกลับไปมองด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ
เจียงหลีพยักหน้าและเดินเข้าไปในตำหนักว่าการพร้อมกับเขา
หลังจากที่ทั้งสองจากไป คุนอู๋และซีไหลถึงได้ปรากฏตัวทีละคน และเมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของคนทั้งสอง คุนอู๋จึงกัดฟันพูดว่า “ไอ้สารเลว!”
คำว่า ‘ไอ้สารเลว’ ในปากของเขาคือเสิ่นฉงอย่างไม่ต้องสงสัย
“ไม่เป็นไรหรอก ศิษย์น้องเล็กไม่ชอบเขามากขึ้นเพราะการกระทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ นี่หรอก” ซีไหลยักคิ้วด้วยความมั่นใจ
“เมื่อคืนตอนที่ข้ากำลังฝึกฝนอยู่ บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างซือจุนกับศิษย์น้องเล็ก” ทันใดนั้น ใบหน้าของคุนอู๋ดูเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
ซีไหลมองเขาด้วยความประหลาดใจ “เจ้าแอบฟังอีกแล้วนะ!”
คุนอู๋กรอกตาใส่เขา “แอบฟังอะไรเล่า ข้าแค่ฝึกศาสตร์ลับก็เท่านั้น”
“พอเถอะ เจ้าตั้งใจแน่นอน” ซีไหลกลับไม่เชื่อเขาเลยแม้แต่น้อย
“อ่ะแฮ่มๆ” คุนอู๋แกล้งไอปกปิดและเปลี่ยนเรื่องคุย “เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าพวกเขาคุยอะไรกัน”
“จะพูดก็พูดมา อย่ามาเล่นแง่กับข้า” ซีไหลกลอกตาและพูดดักไว้ล่วงหน้า
คุนอู๋กลับส่ายศีรษะฝืนยิ้ม และถอนหายใจด้วยใบหน้าสับสน “ศิษย์น้องเล็กของพวกเรามีพรสวรรค์มากกว่าที่เราคิด! ซีเอ้อ
