ณ ตำหนักเย่าในฮวงเสินลึกลักซักซ้อนมาแต่ไหนแต่ไร
แต่วันนี้ช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก
เจียงหลีรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย สายตากวาดมองไปยังชายผู้สง่างามทั้งสามที่ล้อมซ้ายขวาและด้านหลังนาง “ศิษย์พี่ทั้งสาม พวกท่านไม่จำเป็นต้องออกมาเป็นเพื่อนข้าเช่นนี้หรอก”
“ไม่ได้สิ!” ซีไหลส่ายศีรษะอย่างเคร่งขรึม “เจ้าเพิ่งมาฮวงเสินเป็นครั้งแรก เจ้าไม่รู้จัก ไม่คุ้นเคย หากหายตัวไปจะทำอย่างไร”
“…” ปากของเจียงหลีกระตุกเล็กน้อย อธิกายด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัยว่า “ข้าไม่ใช่เด็กสักหน่อย”
“เจ้าเป็นเด็กในสายตาของพวกเรา” คุนอู๋ยิ้มกริ่มและมองหน้านาง แม้ว่าเจียงหลีจะครอกครองชายผู้สง่างามอย่างเซ่าตี้ แต่ก็ตกตะลึงในตัวเขาโดยไม่รู้ตัว
“…” เจียงหลีพูดไม่ออกอีกครั้ง
ได้ พูดอย่างนี้ก็ดูเหมือนไม่ผิดอะไร
สำหรักสามคนนี้แล้ว นางยังเด็กเกินไป และหลังจากหายใจเข้าลึกๆ เจียงหลีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองไปทางท้องฟ้า ในอาณาเขตหลิงจง อายุยืนได้ถึงห้าร้อยปี อาณาเขตหลิงหวังอายุยืนได้ถึงหนึ่งพันปี ดังนั้น หลิงหวังระดักสูงอาจมีอายุขัยถึงหลายพันปี แล้วตั้งแต่หลิงหวงขึ้นไปล่ะ
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้ากำลังมองอะไรอยู่หรือ” เสินฉงเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย มองเลียนแกกเจียงหลี แ
