วงกันหมดแล้วกระมัง” ซีไหลถอนหายใจเอ่ย
“หากตำแหน่งของฮวงเสินต้องถูกลดสถานะเพราะฝีมือของพวกเรา ข้าไม่ยอม!” คุนอู๋กล่าวอย่างขมขื่น
ซีไหลกลับปล่อยวางได้มากกว่า “เรื่องบางเรื่องถูกลิขิตไว้แล้วตามที่ซือจุนเคยกล่าวไว้ ประสบการณ์เหล่านี้ไม่ได้เลวร้ายสำหรับฮวงเสินเรานักหรอก ฮวงเสินที่อยู่เคยอยู่ในกลุ่มอำนาจระดับสูงถูกทำลายลง ก็คือเรื่องจริงที่ต้องยอมรับ”
คุนอู๋เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาเศร้าหมอง
“ยังพอมีเวลา ช่วงนี้ เราต้องคอยคุมเข้มให้ศิษย์น้องเล็กรีบฝึกฝน และจับตายอดฝีมือของกลุ่มอำนาจอื่น” ดวงตาของซีไหลหรี่ลงและมีแสงเปล่งประกาย
หลังจากนั้น เขาก็นึกบางอย่างออกทันที “เจ้าเคยพูดว่าพรสวรรค์ของศิษย์น้องเล็ก…”
“ชู่ว! อย่าพูดออกมานะ” คุนอู๋ยิ้มอย่างมีเลศนัยและอุบมันเอาไว้
“…” ซีไหลเมื่อถูกหลอกจึงอดไม่ได้ที่จะด่าทอ “พฤติกรรมเจ้าตอนนี้ชั่วร้ายมากรู้หรือไม่”
แน่นอนคุนอู๋ตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะอย่างสง่าผ่าเผย
“นี่เจ้าจะไปไหน ตำหนักว่าการไปทางซ้าย” เมื่อเห็นคุนอู๋เดินไปทางขวา ซีไหลจึงรีบเตือนเขา
คุนอู๋พูดโดยไม่หันกลับมามอง “ไม่เป็นไรมีเสิ่นต้าไปด้วย ข้าจะลองไปทางนี้ดูว่ามีอะไรน่าสนใจพอจะมอบให้กับศิษย
