ไม่ได้เข้าใจอะไรมากนัก
“ศิษย์พี่ทั้งสาม ในตอนนี้ทักษะของพวกท่านอยู่ในระดับใด แล้วทำไมตำหนักเย่าของเราถึงไม่มีรองผู้นำตำหนักหรือ” เจียงหลีกดความตกตะลึงไว้ในใจ แล้วถามออกมาแบบอยากรู้อยากเห็น
ชายทั้งสามคนสบตามองกัน ให้เสิ่นฉงเป็นคนเปิดปากพูด “ตัวข้านั้นติดอยู่ในระดับหลิงหวัง ศิษย์พี่รองกับศิษย์พี่สามของเจ้าล้วนเป็นหลิงหวังระดับสูง สำหรับเรื่องอื่น…ในตำหนักเย่า มีเพียงพวกเราห้าคน วัตถุประสงค์ในการรับศิษย์ของท่านอาจารย์คือการเน้นที่ฝีมือมากกว่าเน้นที่จำนวนคน ในช่วงพันปีที่ผ่านมา ลูกศิษย์ที่รับทั้งหมด ก็มีเพียงพวกเราสี่คน ดังนั้น จึงไม่มีความจำเป็นอะไรที่ที่จะมีรองผู้นำตำหนักเพื่อมาจัดการเรื่องราวต่างๆ ในตำหนัก แต่ถ้าหากท่านอาจารย์สละอำนาจ หนึ่งในสี่ของพวกเราจะมีหนึ่งคนที่ได้รับตำแหน่งประมุขคนต่อไป ที่เหลืออีกสามคนก็จะกลายเป็นผู้นำตำหนักทั้งสาม และในตอนนี้ผู้นำตำหนัก รองผู้นำตำหนัก ก็ต่างเป็นผู้อาวุโส”
มุมปากเจียงหลีค่อยๆ เหยียดตรง เอ่ยถาม “ตอนนี้ฮวงเสินของเรามีผู้อาวุโสอยู่กี่ท่านหรือ” พวกผู้เฒ่าเหล่านี้แหละ คือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด!
ซีไหลยกมือขึ้นมาแสดงให้นางเห็นเลข “สิบ”
“…” เจียงหลีไม่รู
