้องเก็บคำพูดนั้นเข้าไป ยืนรออย่างว่าง่าย
หันเหยากวงยังคงไม่ขยับ ยืนอยู่ในตำแหน่งตรงกลาง
เจิ้งหยวนยืนอยู่ทางซ้ายของเขา ก็เหลือเพียงพื้นที่ทางขวา
เจียงหลีก็ไม่ถือสา จึงเดินตรงไปยืนทางขวาข้างๆ หันเหยากวง รอคอยอย่างเงียบๆ
ผู้เข้าร่วมทดสอบจำนวนหนึ่งร้อยคน เหลือเพียงพวกเขาสามคนยืนอยู่ที่นี่ เป็นที่ประจักษ์ว่าในฮวงเสิน สามตำหนักนอกจากตำหนักเฉิน การคัดเลือกคนมีความสามารถนั้นเข้มงวดถึงเพียงใด
“หากมีตำหนักไหนหมายปองพวกเจ้า คิดว่าพวกเจ้าเหมาะสมที่จะเข้าร่วมตำหนักนั้น ก็จะมีแสงไฟส่องลงมา มอบชุดศิษย์ให้กับพวกเจ้า คลี่ชุดศิษย์ออก พวกเจ้าก็เป็นศิษย์ของตำหนักนั้นนับแต่บัดนั้นเป็นต้นไป แล้วก็เป็นศิษย์ของฮวงเสินข้า หากวันหน้าทำผิดกฎสำนัก ชุดศิษย์ของพวกเจ้าก็จะถูกปลดออก และถูกขับออกจากฮวงเสิน เข้าใจแล้วหรือไม่” เสียงนั้นเอ่ยขึ้น
“เข้าใจแล้ว!” ในสามคนนี้ มีเพียงเจิ้งหยวนที่ตอบออกมาเสียงดังคนเดียว
เมื่อเขาตะโกนออกมาแล้ว จึงพบว่ามีเพียงเสียงของตน เขาหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เอามือปิดปากเงียบ
บนยอดเขาหนานซาน ทั้งสามคนกำลังรอคอยอย่างเงียบๆ ด้านนอกน้ำตกของเมืองนฮวงเสิน มีคนจำนวนมากกำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
ทันใดนั้น
