ก็ไม่รู้ว่าตำหนักเย่าจะเลือกใคร หรือว่าจะเลือกทั้งสองคน”
“ใครจะไปรู้ พวกเราดูต่อไปก็พอแล้ว”
“หากว่ามีคนสามารถเข้าตำหนักเย่าได้ ตำแหน่งของผู้นั้นในฮวงเสินนี้ ก็เหมือนได้ขึ้นสวรรค์แล้ว!”
“ใช่ ถึงเวลานั้น ความมุ่งหวังที่พวกเราปรารถนาก็จะเป็นจริง”
“…”
บนยอดเขาหนานซาน เสียงลมพัดดัง ฟู่ๆ พัดชายผ้าจนเกิดเสียง ผมยาวปลิวว่อน
มองเห็นเจียงหลีปรากฏตัวขึ้น หันเหยากวงแววตาเรียบนิ่ง เป็นประกายเล็กน้อย
ยืนอยู่บนยอดเขา เขามองไม่เห็นการต่อสู้บนแท่นประลองด้านล่าง แต่ว่า…ดูเหมือนนางจะประลองเสร็จเร็วไปสักหน่อย
“เจียงหลี! เจ้าเร็วมาก!” เจิ้งหยวนเอ่ยอย่างตกใจ
ทันใดนั้น ก็หัวเราะออกมา “ดีเหลือเกิน เจ้าขึ้นมาสิ ต่อไปพวกเราก็เป็นศิษย์สำนักเดียวกันแล้ว” พูดจบ เขาแอบจ้องมองหันเหยากวง
ถึงแม้เขาขึ้นมาแล้ว แต่กลับไม่กล้าสนทนากับหันเหยากวง เพียงแค่ยืนอยู่อย่างเขินอาย เมื่อเจียงหลีขึ้นมา ทำให้รู้สึกว่าในที่สุดบรรยากาศก็ผ่อนคลายลง จึงกล้าสนทนากัน
“ก็ไม่นะ” เจียงหลีเอ่ยอย่างถ่อมตน
“ศิษย์ทั้งสามท่าน ยืนรอเรียงกันไว้ รอการคัดเลือกจากทั้งสามตำหนัก” น้ำเสียงเข้มทั้งเยือกเย็นดังมาจากบนฟ้า
ทำให้เจิ้งหยวนที่ยังไม่ทันจะได้พูดออกมา ก็ต
