หลังจากกลับมายังจยาเซียน วันที่วุ่นวายโหมเข้าใส่วันแล้ววันเล่า
จนผ่านไปหนึ่งเดือน ทุกอย่างกลับสู่ปกติ ทุกคนผ่อนคลายและเตรียมออกเดินทางกลับไปยังฮวงเสิน
เนื่องจากวังเทียนอู่กงอยู่ใกล้กับจยาเซียนมากกว่าฮวงเสิน ดังนั้น เจียงหลีจึงขอให้กงเสวี่ยฮวาอยู่ต่ออีกระยะหนึ่งเพื่อช่วยมู่ชิงเหยียนจัดการเรื่องต่างๆ ของจยาเซียน
จนท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนตัดสินใจออกเดินจากอีกเจ็ดวันข้างหน้า
วันนี้ ห่างจากวันออกเดินทางเพียงวันเดียวแล้ว
ในยามค่ำคืน ขณะที่เจียงหลีกลับมายังห้องของตน นางถูกดึงดูดด้วยเสียงสนทนาหนึ่ง นางจึงซ่อนตัวในความมืด และใช้พลังจิตแอบมองเงียบๆ
เงาต้นไม้ภายใต้แสงจันทร์ ร่างของคนสองคนยืนอยู่ท่ามกลางต้นไม้เหล่านั้น
“นี่คือเสื้อผ้าที่หลายวันมานี้ข้าเร่งตัดเย็บให้เจ้า เจ้าเอาไปด้วยเถิด” มู่ชิงเหยียนส่งเสื้อผ้าที่เย็บด้วยตัวเองให้กับเจียงเฮ่าอย่างประหม่าเล็กน้อย
เจียงเฮ่าก้มหน้ามอง แต่กลับไม่ได้ยื่นมือรับหยิบ “ไม่ต้องหรอก”
การปฏิเสธนี้ทำให้เจียงหลีที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดถึงกับกลอกตามองบน
มู่ชิงเหยียนกัดริมฝีปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง หลังจากความเสียใจนั้น ด้วยความดื้อรั้นของนาง นางนำเสื้อให้มือวางใส่หน้า
