อกของเจียงเฮ่า
เจียงเฮ่าจึงต้องรับมันไว้และมองไปที่นางอย่างแน่วแน่
มู่ชิงเหยียนพูดอย่างไม่ยอมอ่อนข้อว่า “อย่างไรเสีย ข้าทำมาเพื่อให้เจ้า คนอื่นคงใส่ไม่ได้ หากเจ้าไม่ชอบ ก็โยนทิ้งเสียเถอะ”
พอพูดจบ นางหันหลังหนีจากที่นี่ทันที
เจียงเฮ่ายืนผงะอยู่กับที่ ถือเสื้อผ้าของมู่ชิงเหยียนไว้ในมือ และมองดูเงาของนางเดินจากไป ความสับสนได้ผุดขึ้นในใจ
“เจ้าเคยเป็นถึงองค์หญิง จะทำงานหยาบเหล่านี้ได้อย่างไร” เจียงเฮ่าพึมพำด้วยเสียงเคร่งขรึม
เขาทิ้งเสื้อผ้าในมือไม่ลง จึงพับเก็บอย่างเป็นระเบียบและเก็บไว้ในพื้นที่ของตน
หลังจากเสียงฝีเท้าจางหายไป เจียงหลีเดินออกจากความมืดและมองไปยังสถานที่ที่ทั้งสองเคยยืนอยู่ก่อนหน้านั้น นางผายมือ เจ้าเปี๊ยกน้อยก็กระโดดออกมาและตกลงใส่อ้อมแขนของนาง เจียงหลีใช้ปลายนิ้วลูบขนมันเบาๆ มันสบายจนหรี่ตาลง
“หลิวหลี เจ้าว่าพี่ชายข้าใช่ท่อนไม้ตายด้านหรือไม่” เจียงหลีพึมพำกับตัวเอง
เจ้าเปี๊ยกที่กำลังเพลิดเพลินอยู่ ดวงตาของมันค่อยๆ เปิดกว้าง เหลือบมองนางแล้วหลับตา
“มีนางอยู่ในใจแท้ๆ กลับทำให้นางต้องเสียใจ” เจียงหลีเม้มริมฝีปาก ดูแคลนต่อความฉลาดทางอารมณ์ของเจียงเฮ่า
อย่างไรก็ตาม นางแค่บ่นกับตัวเ
