องเพียงเท่านั้น
ปัญหาความรักของผู้อื่น นางไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว หากมาถามความเห็นของนาง นางก็จะให้ความคิดเห็นของตนไป หากผู้อื่นไม่ต้องการให้นางเข้ามายุ่งวุ่นวาย นางก็จะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่
เสียงของนางเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามจนทำให้ดวงตาของเจ้าเปี๊ยกในอ้อมแขนของนางเปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง และยังคงเหลือบมองนางเบาๆ แล้วหลับตาอีกครั้ง
น่าเสียดายที่เจียงหลีไม่ได้สังเกตเห็นรายละเอียดนี้ มิฉะนั้น นางจะพบว่าท่าทางของเจ้าเปี๊ยกเหมือนกับใครบางคนที่หยิ่งผยองนัก!
“ไป เรากลับไปนอนกันเถอะ!”
นอน!
เมื่อได้ยินคำนี้ เจ้าเปี๊ยกที่ง่วงนอนก็เต็มเปี่ยมด้วยพลังขึ้นมาทันที
“เจ้ามองหน้าข้าทำไม เพราะเจ้านอนมากเกินไป ตอนนี้นอนไม่หลับแล้วอยางนั้นหรือ เจ้านอนไม่หลับ แต่ข้าเหนื่อยมากแล้ว” เจียงหลีก้มหน้าจ้องมองเจ้าเปี๊ยกของตนที่เงยหน้าขึ้นกะทันหันและลืมตาสีเขียวคราม แล้วยักคิ้วใส่
นางขยี้ขนของเจ้าเปี๊ยกจนยุ่งเหยิง มองดูผลงานชิ้นเอกของตนและยิ้มอย่างมีชัย
เจ้าเปี๊ยกยอมให้นางรังแกและไม่มีทีท่าจะขัดขืนเลย ในดวงตาแฝงไปด้วยความรักและความเอ็นดู ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้
“หลิวหลี ข้าคิดถึงเขา…” เจียงหลีเอ่ยขึ้นด้วยความคิดถึงร
