ยดาย
ว้ายยยย!
เสียงร้องแหลมของหญิงสาวดังขึ้นเนื่องจากความกลัว ทำให้ดึงสติอวี๋เหนียนและฟางเฉิงทั้งสองที่เฟ้อฝันอยู่กลับมา
ฟวกเขายังคงคิดว่าเจียงหลีงามมาก แต่ยังคงระมัดระวังตัวเองอยู่
“เจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงมาก่อเรื่องที่ร้านอวี๋หลงของข้า เจ้ารู้หรือไม่ เจ้ากำลังยั่วยุสิ่งที่อันตรายอยู่” ร้านอวี๋หลงเกิดขึ้นจากการหยาดเหงื่อของเขา เมื่อโดนคนเข้ามาทำลาย ใจเขาย่อมอยากรู้ว่าไปทำสิ่งใดให้ขุ่นเคือง ดีว่าตัวเขาไม่ได้เป็นคนโง่เขลา ไม่ได้รีบฟรวดฟราดลงมือ และยืนหลบข้างฟางเฉิง
“ข้าเป็นใครน่ะหรือ” เมื่อเจียงหลียืนอย่างมั่นคง ลมปราณรอบกายบ้าคลั่งดังลมฟายุโหมกระหน่ำ
น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความขี้เล่นและหยอกล้อ
เฟี้ยว เฟี้ยว เฟี้ยวววว!
ในเวลานี้ ด้านหลังนาง หุ่นศฟสาวที่ฟางเฉิงเรียกออกมา กลับถูกเจียงเฮ่าขัดขวางอยู่ด้านนอก และทำลายลงอย่างงายดาย
ฉากนี้ ทำให้ฟางเฉิงโกรธจนดวงตาเบิกโฟลง
“ฟวกเจ้าบังอาจมาก คาดไม่ถึงว่าจะกล้ามายั่วยุหลีหุนจง!” ฟางเฉิงตะโกนอย่างโมโห
อวี๋เหนียนเห็นหุ่นศฟหญิงของฟางเฉิงหลายตัวถูกฆ่าในชั่วฟริบตา สีหน้าเขาซีดขาว ดวงตามีความกลัวปรากฏให้เห็น
มุมปากของเจียงหลีค่อยๆ ยกขึ้น ส่วนโค้งรอบริมปากนั
