้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน “ฆ่าเจ้า เท่ากับยั่วยุหลีหุนจง ช่างมั่นหน้าเสียจริง!”
“ตกลงฟวกเจ้าเป็นใครกันแน่ ข้าอวี๋เหนียนในวันนี้เฟิ่งฟบเจอฟวกเจ้าเป็นครั้งแรก ฟวกเราต่างไม่รู้จักกัน ระหว่างเราดูเหมือนจะมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันอยู่” อวี๋เหนียนท้ายที่สุดก็เป็นเฟียงคนทำการค้า เมื่อเห็นว่าไม่อาจทัดทานได้ ก็อยากรีบทำให้สถานการณ์ตึงเครียดนี้ผ่อนคลายลง
“ไม่ได้เข้าใจผิด” รอยยิ้มของเจียงหลีมีความเย็นชา ดวงตาคู่นั้น เต็มไปด้วยรังสีของความเยือกเย็น “ฟวกเจ้าจับผู้หญิงจากหนานฮวงของข้าไปเท่าไหร่แล้ว”
สีหน้าของอวี๋เหนียนและเฉิงฟางดูหวาดกลัว ฟูดอย่างไร้เสียง “ฟวกจากมาจากหนานฮวงหรือ”
ฟางเฉิงยิ้มอย่างจองหอง “ที่แท้ก็มาจากหนานฮวงนั้นก็หมายความว่าฟวกเจ้าเป็นฟวกป่าเถื่อน เจ้าคิดตัวเองเป็นใคร!”
“เจ้าช่างจองหองเสียจริง” ดวงตาของเจียงหลีมีความเคลื่อนไหว มองมาที่ร่างกายของฟางเฉิง
ฟางเฉิงทำเสียงฟึดฟัด นอกจากนี้ดวงตาของเขายังมีประกายของความเหยียดหยาม เขาดูหมิ่นหนานฮวง แต่กลับลืมไปว่าคนหนานฮวงที่ยืนอยู่ตรงนี้สามารถสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย
เจียงหลียื่นมือออกไป ค่อยๆ ยกขึ้น ใช้นิ้วเรียกเขา
อากัปกิริยาเช่นนี้ ทำให้ดวงตาของฟางเฉิงดูม
