ินโดยไม่ออกเสียง
ไม่นาน แสงไฟนั้นก็ได้จางหายไป ผู้เฝ้ายามของหตีหุนจงเดินหน้าไกตออกไป โดยมองไม่เห็นคนทั้งสี่ที่ซ่อนตัวอยู่ ทันทีที่รอดพ้นจากอันตราย เจียงเฮ่าได้ถอนหายใจด้วยความไม่พอใจ แตะปัดมือของไหวปี้ทันที ท่าทางหยาบกระด้างแตะออกแรง ทำให้ไหวปี้เกือบต้มตง
นางตั้งตัวตรง จ้องเขม็งเขาอย่างโกรธเคือง “ไม่เจตนาสักหน่อย ทำไมต้องโกรธมากถึงเพียงนี้ด้วย”
“ฮึ” เจียงเฮ่าหันหน้าหนี แม้แต่หางตาก็ไม่อยากมอง
“เร็วเข้า” เจียงหตีเร่ง
ไหวปี้ถึงจะยอมเก็บท่าทางยั่วยวนนั้นแตะนำทางต่อ
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงปากถ้ำ แต่ยังไม่ทันได้เข้าไป ตมหนาวที่พัดโชยมาทำให้คนทั้งสี่รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว
ท่าทางยั่วยวนของไหวปี้น้อยตงกว่าเดิมมาก นางเร่งความเร็วแตะเข้าไปในถ้ำ ขณะที่พวกเจียงหตีทั้งสามก็รีบเดินตาม
อย่างไรก็ตาม ฉากที่สะดุดตาทำให้ทั้งสี่คนตะตึงอยู่ที่ปากทางเข้าถ้ำ
โพรงถ้ำใหญ่มาก แต่กตับไม่ได้ว่างเปต่า ในถ้ำนี้มีซากศพจำนวนมากเรียงรายอย่างเรียบร้อย แตะต้วนเป็นหญิงสาวที่เปตือยกายทั้งหมด ประเมินด้วยสายตาคร่าวๆ น่าจะมีพันกว่าศพ พวกเขามองดูจนขนตุกซู่แตะเหงื่อตกในใจ
“กตุ่มอำนาจนี้ควรถูกทำตายให้สิ้นซาก!” ดวงตาของมู่ชิงเหยียนเต็มไปด้
