ทั่วทั้งมือของนาง
นางมองเข้าไปในแววตาของเจียงหลีอย่างเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
แค้นหรือ
ฉะนั้นเจียงหลีก็ไม่รู้ด้วยแล้วล่ะ นางถามตัวเองก็ไม่มีตรงไหนที่ทำให้ชิงหว่านขุ่นข้องหมองใจ
เจียงหลีหัวเราะขึ้นกวักมือเรียกเจ้าเปี๊ยก “หลิวหลี มานี่มา”
ชิงหว่านเหลือบมองด้วยความหวาดกลัว เจ้าสัตว์ตัวเป็นขนหน้าโง่นี่นางไม่ลืม ตอนที่อยู่ในถ้ำสวรรค์ เจ้าเดรัจฉานน้อยที่ดูไม่มีพิษมีภัยตัวนี้กลับมีความน่ากลัวบางอย่าง
เจ้าเปี๊ยกปีนเข้าไปในอ้อมแขนของเจียงหลีอย่างเงียบๆ และยังไม่เก็บซ่อนเจตนาสังหารในแววตาของมันทั้งยังจ้องไปที่ชิงหว่านตาเขม็ง
การต่อสู้ระหว่างมหาปุโรหิตและเจียงเฮ่ารุนแรงยิ่งขึ้น ไม่มีทีท่าจะตัดสินเรื่องนี้ได้ในขณะนี้ และแม้แต่ มหาปุโรหิตก็ไม่สามารถไปช่วยเหลือประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงที่ตายไปแล้วได้
ดังนั้นชิงหว่านจึงกล้าสบโอกาสนี้หมายมั่นเอาชีวิตของเจียงหลีในขณะที่ร่างกายกำลังอ่อนแอ
เจียงหลีมองนางด้วยสีหน้าผ่อนคลาย เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ในเมื่อรู้จักกันดีอยู่แล้ว ทำไมเจ้าจึงอยากให้ข้าตายล่ะ”
“เจ้าตายแล้ว ข้าก็จะได้ไม่แค้นเจ้าอีกอย่างไรเล่า!” น้ำเสียงของชิงหว่านช่างเฉียบคม
“เจ้าแค้นข้าเรื่องอะไร” เจียงหลีเลิก
