คิ้วด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
เมื่อชิงหว่านเห็นท่าทางเช่นนี้ของนางก็รู้สึกโกรธมากขึ้น ความเกลียดชังและความเจ็บปวดอย่างรุนแรงสะท้อนให้เห็นในดวงตาของนาง จากนั้นนางจึงตะคอกใส่เจียงหลี “เจ้ารู้ไหมหลังจากที่เจ้าหนีไป ข้าต้องเจออะไรบ้าง”
เจียงหลีไม่เอ่ยสิ่งใดและยังคงมีสีหน้าไร้เดียงสา
ชิงหว่านกล่าวด้วยความคับแค้น “เมื่อข้ากลับมารายงานประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงว่าเจ้าตายแล้ว ในคืนนั้น…ในคืนนั้นเขา..เขาทำให้ข้าต้องมีมลทินมัวหมอง!”
ดวงตาของเจียงหลีตะลึงค้าง สร้างรอยมลทินหรือ เป็นได้อย่างไร
เห็นได้ชัดว่านางตอนไอ้จ้อนเขาไปแล้วนี่นา
ก่อนหน้านี้ตอนที่นางช่วยเหวินเหรินชิ่งชิ่งก็เพียงแค่กังวลว่าประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงจะวิปริตกว่าเดิมแล้วหาวิธีมาทรมานเหวินเหรินชิ่งชิ่ง
“เจ้ารู้ไหมว่าตอนนั้นข้าทรมานขมขื่นมากแค่ไหน ข้าร้องขอชีวิตแทบตาย แต่เขากลับไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หลังจากที่เขาย่ำยีข้าจนเกือบตาย เจ้ารู้ไหมเขาให้ข้าดูสิ่งใด…” จู่ๆ ชิงหว่านก็หัวเราะขึ้นมา
เจียงหลีขมวดคิ้ว
ชิ่งหว่านหัวเราะทั้งน้ำตา “ข้ามองเห็นเลือดมากมาย เลือดเต็มไปหมด เขาร้องตะโกนอย่างเจ็บปวด แล้วฆ่าคนไปทั่ว ไอ้นั่นของเขาขาดรุ่งริ่งหล่นลงพื้น จากน
