วหล้าจากไป สำหรับผู้ฝึกตนทั่วไปนับเป็นเรื่องมงคลยิ่ง ทว่าเฉพาะเขา กลับเป็นอัปมงคลราวสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ
เพราะต่างจากผู้อื่น ซั่วฮ่วนจำเป็นต้องมีเจินจวินเพื่อแสวงหาโอสถทองคำ!
ไม่ต้องกล่าวถึงสิ่งอื่นใด แม้แต่เงื่อนไขเบื้องต้นแห่งการแสวงหาโอสถทองคำ ขอบเขตวางรากฐานสมบูรณ์ เขาก็ยังต้องให้โอรสสวรรค์แห่งราชสำนักเต๋าประทานตำแหน่งให้โดยตรง จึงจะอาศัยพลังตำแหน่งข้ามผ่านขึ้นไปได้
ทว่าเวลานี้ โอรสสวรรค์แห่งราชสำนักเต๋าก็เร้นกายแล้ว
รัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทน กลับมีท่าทีต่อเขาต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอยู่หลายครา อีกฝ่ายก็ยังไม่ยินยอมมอบตำแหน่งขอบเขตวางรากฐานสมบูรณ์ให้แม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้ ซั่วฮ่วนจึงถึงกับนิ่งค้างอยู่กับที่
ครู่หนึ่ง เขาก็อดเผยสีหน้าสิ้นหวังออกมาไม่ได้ “ข้าก็ใกล้ถึงวาระเต็มทีแล้ว…หรือว่าโลกหวนซวีจะถึงกาลดับสูญอย่างสิ้นเชิงในรุ่นข้านี่เอง?”
เขายังไม่ยอมรับชะตานี้!
ทว่าแม้จะไม่ยอมรับ แล้วจะมีประโยชน์อันใด? ซั่วฮ่วนทอดศีรษะลงอย่างหมดแรง “ถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงได้แต่รอต่อไป รอจนเหล่าเจินจวินกลับคืนมาค่อยว่ากันใหม่…”
แต่แล้วในขณะนั้นเอง
“ตูม！”
พลันเห็นหม้อใจกลางเพลิงใต้สมุทรถึงกับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซั่วฮ่วนขมวดคิ้วแน่น หันไปมองยังทิศทางที่แรงสั่นสะเทือนแผ่มา
แต่เมื่อได้เห็น เขาก็กระโจนลุกพรวดขึ้นในบัดดล!
“สารเลว!”
เบื้องหน้าสายตา เห็นเพียงบริเวณคาบสมุทรอันห่างไกลซ
