บทที่ 405 ผลไม้ก็ต้องเลือกที่ลูกนิ่มๆก่อน
แดนโพ้นทะเล แผ่นน้ำมหาสมุทรนับหมื่นโยชน์พลันโถมกระแทกลงดั่งฟ้าคำราม
บนขอบฟ้า ปรากฏสายรุ้งรัศมีหนึ่งพาดผ่าน ลวี่หยางยืนอยู่ท่ามกลางแสงนั้น เสื้อคลุมสะบัดดังพรึ่บ เมื่อทอดตามองไปไกล ก็พลันแลเห็นเกาะมหึมาที่มีขนาดเทียบเท่าทวีปหนึ่ง
สำนักสี่สมุทร
ตำหนักมังกรตั้งอยู่บนเกาะตะวันออก เวลานั้น ตำหนักเรียงราย ศาลาหอคอยสลับซับซ้อน งดงามเจิดจ้าราวทองคำหยกมรกต ประกอบด้วยค่ายกลและข้อห้ามลี้ลับนับไม่ถ้วน โดยแท้แล้วคือแดนสุขาวดีของเหล่าปีศาจนับหมื่นเผ่า
หากเป็นเมื่อก่อน ลวี่หยางย่อมไม่มีทั้งกำลังและความกล้าพอจะมองตรงไปยังตำหนักมังกรเช่นนี้ เพราะลึกเข้าไปในตำหนักนั้นคือที่พำนักของ จ้าวมังกรจอมราชันแห่งสำนักสี่สมุทรหากเพียงแค่สอดส่องโดยพลการ ก็คงถูกคว้าจับแล้วหลอมสังหารในพริบตา ทว่า…ยามนี้กลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
‘ตำหนักมังกรช่างโอ่อ่าแท้’
ลวี่หยางเร่งโคจรพลังจิตใจกระจ่างแจ้งมองพิจารณาแต่ไกล ความคิดภายในก็อดเอ่ยสรรเสริญมิได้
ภายในตำหนักมังกร แน่นอนว่ามีค่ายกลที่มังกรจอมราชันเป็นผู้วางไว้ หากไม่ใช้โอกาสสำคัญในการถือครองตำแหน่งมรรคผลจำแลงอย่างสิ้นเปลือง การบุกรุกโดยพลการย่อมไม่มีทางรอดปลอดภัย
‘แต่กลับกัน…ตราบใดที่ไม่ล่วงล้ำเข้าไป ย่อมไม่มีปัญหา’
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็สงบใจลงได้
“วางรากฐานสมบูรณ์!? ไฉนถึงเป็นวางรากฐานสมบูรณ์ได้!?”
ลวี่หยางยังอยู่ในห้วงความคิด
