บทที่ 404 ข้ากลับมาอีกแล้ว!
แดนโพ้นทะเล ณ ดินแดนห่างไกลแห่งหนึ่ง
ใต้สมุทรลึกดำทะมึน มีโพรงถ้ำหนึ่งผุดขึ้น ภายในหลุมถ้ำรวมกระแสน้ำจากทุกทิศไว้รอบด้าน อีกทั้งยังแผ่ขยายสายลมปราณไฟนับพันสาย แผ่ซ่านราวหมู่ดาวรายล้อมจันทรา
เตาหลอมใจกลางทะเลเพลิง
กลางภูผาเพลิง ปรากฏชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง หน้าตาสงบนิ่งแฝงกลิ่นอายบัณฑิต มือหนึ่งถือแผ่นหยกจารึก เพ่งจิตเทวะอ่านอย่างตั้งใจ
ครู่หนึ่งจึงวางแผ่นหยกลง สีหน้าเผยความลำบากใจ
“ช่วงนี้แดนโพ้นทะเลดูจะไม่สงบเสียแล้ว”
ซั่วฮ่วนปิดด่านบ่มเพาะ ณ เตาหลอมใจกลางทะเลเพลิงแห่งนี้มาหลายสิบปี กล่าวให้ชัดเจน ตั้งแต่จงกวงพิสูจน์สวรรค์แห่งความมิมี เขาก็ปิดด่านมาโดยตลอด
ไร้ทางเลือก อันเป็นไปตามกระแสใหญ่แห่งสวรรค์
เมื่อจงกวงพิสูจน์สวรรค์แห่งความมิมี ก็พาตัวเจินจวินทั้งหลายจากไปในคราเดียว บุคคลที่ดีใจที่สุดกับเรื่องนี้ก็คือฝ่ายแดนโพ้นทะเล เหล่ามังกรผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับหัวเราะร่าขณะจากไป
หลังจากเหล่าเจินจวินทั้งหลายเร้นกายแล้ว เผ่ามังกรแท้ก็ออกเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงราวผึ้งแตกรัง เริ่มกวาดล้างทั่วทุกคาบสมุทร ค้นหาวัตถุวิญญาณเพื่อเตรียมการแสวงหาโอสถทองคำให้แก่รัชทายาทใหญ่แห่งตำหนักมังกร เทียนฉิว ท่ามกลางกระแสธารยิ่งใหญ่นี้ ซั่วฮ่วนซึ่งเป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระจากนอกผืนฟ้าผู้ไร้หลักแหล่ง จึงมีแต่ต้องล่าถอยซ่อนตัวเท่านั้น
คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดถอนใจไม่ได้
“เฮ้อ…”
จงกวงนำพาเจินจวินทั่
