ัวลงเล็กน้อย
เจียงหลียังคงส่ายหน้า
ทันใดนั้น ร่างของนางก็ถูกดึงล้มลงบนเตียง เงาที่สูงใหญ่ปกคลุมตัวนางอยู่ด้านบน
ผมที่ยาวของเซ่าตี้ตกลงบนตัวนาง เผยกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาออกมา
เจียงหลีอดไม่ได้ที่จะสูดดมสักฟอด แล้วพูดชื่นชมว่า “หอมจริงๆ”
สตรีนางนี้ช่าง…ยิ่งนัก!
เดิมเซ่าตี้คิดอยากจะเตือนนางให้นางรักษาระยะห่างกับบุรุษอื่นๆ แต่ก็พูดมากไม่ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้นางรู้สึกระแคะระคาย
“อย่าไปสนิทสนมกับชายอื่นมากเกินไป ข้าไม่ชอบ” เซ่าตี้พูดเตือน
เจียงหลีอึ้งไป แล้วก็หัวเราะออกมา
ท่าทางที่ฉอเลาะของนาง ทำให้แววตาของเซ่าตี้มืดมัวอยู่อย่างนั้น ความโกรธค่อยๆ ปะทุขึ้น
“เจ้าขี้หึงขนาดนั้นเลยหรือ” เจียงหลีเอามือทั้งสองข้างคล้องคอเขา แล้วทำตาเยิ้มใส่
มองเขาที่ท่าทางเคร่งขรึม นางก็เลยพูดอธิบายว่า “ไม่ใช่ว่าชายทุกคนที่เข้าหาข้าจะมีเจตนาไม่ดีทุกคน แล้วก็ใช่ว่าชายทุกคนจะชอบข้าสักหน่อย”
“ไม่ได้!” เซ่าตี้พูดออกมาสองคำ แสดงความคิดของตนออกมา
“…” เจียงหลีมองเขาอย่างหมดคำจะพูด พูดในใจ ใจแคบ ขี้หึง แล้วยังเผด็จการอีก
“ห้ามว่าข้าในใจ” เซ่าตี้พูดพาลใส่เจียงหลีอีกครั้ง
“…” เจียงหลีมองเขาด้วยความงงงัน “ขนาดในใจข้า
