คิดอะไรเจ้าก็รู้ได้เลยหรือ”
เซ่าตี้ยิ้มเยาะ นิ้วมือที่เรียวยาวแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของนาง “เจ้าคิดอะไรอยู่ ดูจากหน้าก็รู้แล้ว”
“ใช่หรือ” เจียงหลีตกใจแล้วลูบหน้าตัวเอง
ดวงตาที่ไม่ควรมีความรู้สึกใดๆ ของเซ่าตี้ ตอนนี้กลับมองนางด้วยความเอ็นดู เขาชอบที่นางเป็นตัวเองเวลาอยู่กับเขา ชอบที่นางขาดเขาไม่ได้
“หลีเอ๋อร์ เจ้าช่างงดงามจริงๆ” จ้องมองใบหน้าที่สวยหยาดเยิ้มของนาง เซ่าตี้เผยสายตาที่คลุมเครือออกมา
นี่คือภรรยาของเขา!
เขาเคยคิดว่าจะไม่มีทางหวั่นไหว ในใจของเขามีแต่อาณาประชาราษฎร์ มหาธรรมไร้เยื่อใย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าหญิงสาวที่เกียจคร้านและมีเสน่ห์ที่อยู่ในอ้อมกอดเขา กลับสามารถทำลายกำแพงเข้ามาอยู่ในใจของเขาได้อย่างง่ายดาย
“ข้างามจริงๆ หรือ” เจียงหลียิ้มมีเสน่ห์จนน่าหวั่นไหว งดงามราวกับดอกไม้นับร้อยที่เบ่งบานในฤดูหนาว
นางชอบท่าทางที่ผู้ชายของตัวเองหลงใหลในความงามของนาง เช่นเดียวกัน นางก็หลงใหลความสง่างามของชายคนนี้เช่นกัน “เจ้าก็มีรูปงามเช่นกัน! ชายรูปงามของข้า”
ถูกนางหยอกล้อโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เซ่าตี้หรี่ตาทั้งสองข้างลง พูดเตือนด้วยเสียงเข้มว่า “ห้ามบอกว่าข้ารูปงาม”
“ก็เจ้ารูปงามจริงๆ นี่!” เจี
