นยำ ยินยอมที่จะลืมทุกอย่างและดื่มด่ำกับความอ่อนโยนของนาง
ค่ำคืนในความฝันที่ตราตรึงใจ ผ้าโปร่งบางปลิวไหว ปกคลุมเรือนร่างที่พัวพันกัน
คืนนี้ เจียงหลีหลับลึกมาก และฝันดีมาก
เผยรอยยิ้มที่พึงพอใจออกมาเป็นระยะ เจ้าเปี๊ยกขนปุกปุยถูกนางกอดไว้ มือทั้งสองข้างของนางจับขนของมันจนยุ่งเหมือนกับหญ้ารกไปหมด
แต่ทว่า เจ้าเปี๊ยกกลับยอมให้นางทำอย่างสงบ เจ้าเปี๊ยกที่กำลังนอนหลับลึกอยู่ ก็ดูเหมือนว่าจะมีความสุขมากเช่นกัน
วันรุ่งขึ้น เจียงหลีตื่นขึ้นจากฝัน รู้สึกได้ว่าตัวเองมีเหงื่อออกเต็มตัว เสื้อผ้าเปียกไปหมด นางมองไปที่อ้อมแขนของตัวเอง ก็รู้สึกตกใจ
ไม่ใช่เจ้าเปี๊ยกที่ขนยุ่งทำให้ตกใจ แต่เป็นเสื้อที่หลุดลุ่ยของนาง
“บ้าจริง! ข้าทำอะไรลงไป” เจียงหลีรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วรีบจัดเสื้อผ้า เพื่อปกปิดเรือนร่างของตนเอง
จัดการตัวเองเสร็จ เจียงหลีก็ยังคงตกใจอยู่
ฝันเช่นนั้นก็มากพอแล้ว นึกไม่ถึงว่าในความเป็นจริงยังทำให้นางตกที่นั่งลำบอกอีก สมควรตาย! ทั้งหมดเป็นความผิดของลู่เจี้ย! นางกัดฟันอยู่ในใจ
ทันใดนั้น สายตาของนางก็ไปตกอยู่ที่เจ้าเปี๊ยกที่นอนขดตัวอยู่ ความโกรธและความอับอายในใจไปตกอยู่ที่มัน
“ไอ้บ้า! ไอ้ท
