ะลึ่ง นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าเอาเปรียบข้า!” เจียงหลีจับที่หูสีชมพูของเจ้าเปี๊ยก แล้วดึงอย่างแรง
เจ้าเปี๊ยกตื่นขึ้นมา ค่อยๆ ลืมตา เผยให้เห็นดวงตาที่เหมือนกับคนในฝันไม่มีผิดเพี้ยน
ในตอนที่เจียงหลีมองตามัน ก็ถึงกับตกใจ
นางปล่อยมือออกอย่างไม่รู้ตัว แล้วมองตาเจ้าเปี๊ยกอย่างอึ้งทึ่ง ทำไมดวงตาคู่นี้ของมันถึงเหมือนกับลู่เจี้ยไม่มีผิดเพี้ยนเลยหรือ ตอนที่ถูกมันจ้อง ก็เหมือนกับถูกลู่เจี้ยมองอยู่อย่างไรอย่างนั้น
ตุบๆ!
ในขณะที่เจียงหลีจ้องมองเจ้าเปี๊ยก ใจของนางก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
ทันใดนั้น นางก็ขยี้หัวตัวเอง แล้วพูดกับตัวเองว่า “ข้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงได้คิดว่ามันคือลู่เจี้ย!”
แต่นางกลับไม่ทันได้สังเกตว่าหลังจากที่เจ้าเปี๊ยกที่อยู่บนเตียงได้ยินคำพูดของนาง มันก็รีบหลบสายตา
