บทที่ 402 วิชามรรคผลแสร้งเป็นตำแหน่งโอสถทองคำเทียม
เมื่อแสงแห่งวิชาเทพสายสุดท้ายแผ่ขยาย ร่างของลวี่หยางก็คล้ายเลือนราง ภาพรัศมีเบื้องหลังกลับพลันขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วน
เส้นสายคล้ายใยแมงมุมจำนวนมากแผ่ซ่านออกจากศูนย์กลางของรัศมีนั้น
จากนั้นก็บิดเบี้ยว
ครานี้เมื่อต้องเผชิญกับคาถาวิชาที่บรรพชนถิงโยวโจมตีมา ลวี่หยางหาได้หลบหลีกอีกต่อไป หากแต่ปล่อยให้มันตกกระทบลง รัศมีบิดเบี้ยวกลืนกินทุกสรรพสิ่งจนสิ้น
ชั่วพริบตา บรรพชนถิงโยวก็มิอาจไม่หยุดชะงักลงอย่างฉับพลัน สายตาเผยแววพิศวงจ้องไปยังลวี่หยาง จากนั้นก็ทอดมองไปรอบด้าน…ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ลวี่หยางหาได้บาดเจ็บ คาถาวิชาของเขาไร้ผล หาใช่เพราะไม่อาจโจมตีถึงตัว ทว่าความเสียหายซึ่งควรบังเกิดกลับถูกถ่ายเทออกไปแล้ว
แต่ถูกถ่ายเทไปที่ใด?
ชั่ววูบเดียว บรรพชนถิงโยวพลันรู้สึกได้ว่าพลังเทพแห่งธูปเทียนบนร่างของตนเริ่มสั่นคลอนรุนแรง อารมณ์โทสะรุนแรงสายหนึ่งไร้รูปร่างกลับผุดขึ้นอย่างไร้ที่มา จับจ้องพลังชีพของเขาไว้มั่น
‘ทัณฑ์สวรรค์…!?’
บรรพชนถิงโยวเผยสีหน้าตื่นรู้ฉับพลัน เมื่อลอบมองลวี่หยางอีกครา แววตาก็ปรากฏประกายแห่งความตื่นตะลึง สุดท้ายกลับเป็นฝ่ายชักพลังวิชาทั้งหมดกลับคืนเสียเอง
“…ข้ายอมแพ้แล้ว”
บรรพชนถิงโยวหัวเราะอย่างปล่อยวาง ส่วนลวี่หยางกลับค้อมมือคารวะด้วยท่าทีเคร่งขรึม
“ไม่กล้ารับ…บรรพชนออมมือให้แล้ว”
เป็นหนึ่งกับโลก วิชาเทพนี้สมชื่อ กล่าวคือผูกสายใย
