จียงหลีก็ถูกดูดเข้าไป แต่ก็ไม่ได้คิดมาก เขารู้สึกเพียงว่าเจียงหลีเป็นผู้ที่พิเศษและทำให้ความคิดที่จะพานางกลับวังเทียนอู่กงนั้นเพิ่มมากขึ้นอีก
อย่างไรก็ตาม คำพูดไร้ยางอายของเฟิ่งเทียนนั้นทำให้เขาโกรธ
เขาหยิบเดรัจฉานน้อยที่เจียงหลีทิ้งไว้ กงเสวี่ยฮวาไม่สนใจสายตาของผู้คนที่มองเขา
ทว่า ตี้จวินบางพระองค์ไม่ต้องการให้เขาอุ้มขึ้นมา และร่างของเขาก็กลายเป็นสายฟ้าสีขาวเงินและหายตัวไปต่อหน้ากงเสวี่ยฮวา
“…” ปากของกงเสวี่ยฮวากระตุกอย่างรุนแรง สบถในใจ รังเกียจข้าขนาดนั้นเชียวหรือ
“ท่านเป็นใครกัน เหตุใดจึงไม่ละอายที่กล่าวออกมาเช่นนี้!” เฟิ่งเทียนมองไปที่กงเสวี่ยฮวาด้วยสีหน้ามืดมน
กงเสวี่ยฮวาเลิกคิ้วและพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ผู้คนล้วนบอกว่าซากกำแพงอวิ๋นเมิ่งเป็นที่ทดสอบมาตรฐานของเทียนเจียว ดูเหมือนว่าจะเป็นความจริง เทียนเจียวจริงหรือปลอม เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาแล้ว ก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น! ทุกคน ตอนนี้มีเทียนเจียวที่เก่งกล้ามาเปิดทางให้พวกเจ้าแล้ว รออะไรอยู่ล่ะ หากอยากรู้แจ้งดั่งเทพเจ้า ก็จงคว้าโอกาสนี้ไว้เถิด!”
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเพิกเฉยต่อเฟิ่งเทียน
ใบหน้าของเฟิ่งเทียนดำทะมึน เพราะเขาไม่ไว้หน้าเฟิ่งเทียนเลย
