อยยิ้ม
กงเสวี่ยฮวาติดตลก “เปล่าๆ ไม่มีอะไร พวกเราก็รีบไปทำสมาธิกันเถอะ”
“ที่นี่เนี่ยนะ เจ้าเป็นนายน้อยวังเทียนอู่กงเชียวนะ” เจียงหลีล้อเลียนเขา
แต่กงเสวี่ยฮวากลับกล่าวว่า “นายน้อยผู้นี้ ไม่เหมือนเทียนเจียวบางคนหรอก ที่ต้องเข้าใกล้ซากกำแพงอวิ๋นเมิ่งถึงจะบรรลุได้ ด้วยความสามารถของข้าแล้วนั้น ถึงแม้จะยืนอยู่ที่ไกลโพ้น ก็บรรลุได้เช่นกัน”
โชคดีที่พวกเขายืนอยู่ที่ห่างไกล มิเช่นนั้น หากผู้คนในเขาเฟิ่งอู่ซานได้ยินสิ่งที่เขาพูดไปล่ะก็ เกรงว่าความพยายามจะสูญเปล่าไปอีกครั้ง
แต่จากคำพูดไม่กี่คำของเขา เจียงหลีก็เห็นแล้วว่าเขามีความทรงจำที่ไม่ดีต่อเขาเฟิ่งอู่ซานนี้! ไม่ดีมากๆ เสียด้วยสิ!
เมื่อมองไปที่ด้านหน้าของซากกำแพงปรักหักพัง เฟิ่งเทียนและเฟิ่งเซียนก็นั่งไขว่ห้างบนฟูกอยู่แล้ว
หลังจากที่มู่ชิงเหยียนปฏิเสธ เฟิ่งเทียนก็มิได้บังคับ และนางยังคงยืนอยู่ท่ามกลางศิษย์ของเขาเฟิ่งอู่ซานเช่นเดิม แต่ก็เพียงพอแล้วที่กล่าวได้ว่า นางได้ถูกมองข้ามไปเรียบร้อยแล้ว
ผู้หญิงของพี่ใหญ่ จะให้คนอื่นดูหมิ่นได้เยี่ยงไร แสงเย็นวาบในดวงตาของเจียงหลี มองไปยังซากกำแพงอวิ๋นเมิ่งอย่างตั้งใจ
เมื่อนางมองดูกำแพงที่พังทลายด้วย
