ปก็ไม่ต้องกลัวว่าต้องหาเช้ากินค่ำอีกต่อไปแล้ว!
“นี่ เจ้าไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก” เมื่อเห็นว่าเจียงหลีรีบเก็บผลึกหินวิญญาณกลับคืนอย่างรวดเร็ว กงเสวี่ยฮวาก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมา
หลังจากเก็บผลึกหินวิญญาณแล้ว เจียงหลีก็มองมาที่เขา
กงเสวี่ยฮวาตกใจกับสายตาของนาง สองมือจับชายเสื้อแน่นและกล่าวด้วยความหวาดกลัวว่า “เจ้าจะทําอะไร “
“เก็บไว้ที่เจ้า” เจียงหลีกล่าว
“อ่า” กงเสวี่ยฮวาคิดว่าตนได้ยินผิดไป
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเจียงหลี เขาก็ถามขึ้นว่า “เหตุใดเจ้าถึงไม่เก็บไว้เอง ให้ข้าเก็บไว้ทำไมกัน”
เจียงหลีกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “เจ้าดูสิ ข้าไม่มีอะไรบดบังเลย ถุงนี้ข้าจะเก็บไว้ที่ใดกันเล่า คงไม่สามารถห้อยถุงไว้รอบเอวได้ตลอดหรอกนะ นี่มันคือการป่าวประกาศแก่ทุกคนให้มาปล้นข้ามิใช่รึ”
หลังจากที่นางพูดจบ กงเสวี่ยฮวาก็มองนางเหมือนตัวประหลาด
มองจนนางอึดอัด นางจึงถามขึ้นว่า “เจ้ามองอะไรกัน”
กงเสวี่ยฮวามองนางอย่างระมัดระวังและบ่นงึมงำว่า “เจ้าเป็นคนบ้านนอกมาจากไหนกัน เจ้าไม่รู้เลยหรือว่าหากฝึกฝนจนถึงขั้นหลิงจงแล้วจะสามารถเปิดมิติจัดเก็บของของตนเองได้”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ!” เจียงหลีลุ
