รุ่งขึ้น ประตูห้องของเจียงหลีถูกเคาะทันทีเมื่อถึงยามฟ้าสาง
เจียงหลีที่กำลังล้างหน้าบ้วนปากกล่าวออกมาอย่างสบายๆ “เข้ามา”
ประตูเปิดออก
กงเสวี่ยฮวาก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส ภาพหล่อเหลาที่ดูสง่างามนั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกดีได้อย่างง่ายดาย
อย่างไรก็ตาม เขาเพิ่งก้าวไปหนึ่งก้าวก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่ดุดัน เขาค้นหาที่มาของสายตานี้โดยไม่รู้ตัว แต่กลับประสานตาเข้ากับสีหน้าดุร้ายของสัตว์ประหลาดน้อยตัวนั้น
เอ่อ!
กงเสวี่ยฮวาเก็บขาที่ก้าวออกมาด้วยความกลัว ดึงประตูบานหนึ่งมาบังตนไว้ แล้วยื่นหน้าออกมาตะโกนใส่เจียงหลีว่า “เจียงหลี ทำไมสัตว์เลี้ยงของเจ้าถึงดุร้ายนัก”
ดุร้ายอย่างนั้นหรือ
เจียงหลีหันไปมองเจ้าเปี๊ยกด้วยความสงสัย
แต่ในเวลานี้ตี้จวินบางองค์กลับใช้สายตาไร้เดียงสามองนางกลับ ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูนั้นจะดูดุร้ายได้อย่างไรกัน
“โอ้! เจ้าเดรัจฉานน้อยตัวนี้จะกลายร่างแล้ว!” ฉากนี้ถูกกงเสวี่ยฮวาเห็นเข้า โกรธจนกัดฟันกรอด อยากไปสั่งสอนสักครั้ง
จิ๊จิ๊ด! เจ้าเปี๊ยกร้องออกมาด้วยความกลัวและกระโดดลงไปในอ้อมกอดของเจียงหลีเพื่อขอให้นางปกป้อง
เจียงหลีกอดมันแน่น ถลึงตาใส่กงเสวี่ยฮวา “นี่ เจ้าฮวาฮวาบ้า อย่ารังแกสัตว์เล
