่โดดเด่นเช่นนั้น แต่กลับต้องแบกชื่อที่คนอื่นต้องหัวเราะเยาะไว้ตลอดเช่นนี้
ท่านแม่ของเขาได้บอกไว้แล้วว่า หากคิดจะเปลี่ยนชื่อก็ต้องรอให้นางตายก่อนถึงจะเปลี่ยนได้
“มิน่าล่ะ ตอนอยู่ที่ถ้ำสวรรค์ เจ้าถึงไม่ยอมบอกชื่อกับพวกข้า ยังแสร้งทำเป็นหยิ่ง เจ้าพูดว่าอะไรนะ คนแปลกหน้าพบกัน มาแล้วก็จากไป มิจำเป็นต้องรู้ชื่อกันหรอก เพียงแค่ชื่อเรียกเดียวก็เป็นพอ” เจียงหลีกล่าวอย่างเห็นใจ
กงเสวี่ยฮวาถอนหายใจอย่างไร้หนทางแล้วเงยหน้าขึ้น “เจ้ารับรู้ความทุกข์ในใจข้าแล้วเสียทีนะ”
เจียงหลีหัวเราะแล้วกล่าวว่า “แค่ชื่อเอง คุ้นเคยก็พอแล้วล่ะ”
ทันใดนั้น กงเสวี่ยฮวาก็เพ่งสายตาอันเย็นเฉียบและกัดฟันกล่าวว่า “เจ้าสามารถคุ้นเคยกับชื่อที่ถูกทุกคนหัวเราะทุกครั้ง เวลาตนเองแนะนำตัวอย่างนั้นหรือ”
“อ่ะแฮ่มๆ” เจียงหลีหลบสายตา ไม่ตอบคำถามนี้ของเขา
“ข้าก็รู้!” กงเสวี่ยฮวาพูดด้วยความโกรธ
“อะแฮ่ม…เสวี่ยฮวา…อือ…” เจียงหลีพูดด้วยรอยยิ้ม อยากจะทำให้บรรยากาศดีขึ้น เพียงแต่ว่า ชื่อของเขานั้น เพียงแค่พูดออกมาก็อยากจะหัวเราะอย่างมิทราบสาเหตุ “…เสวียเสวี่ย ฮวาฮวา”
“ข้าไม่ถือ หากเจ้าจะเรียกข้าว่าเหล่ากง!” กงเสวี่ยฮวาขบกรามกล่าว
เจียงหลีขมวดคิ้ว “
