นี้ได้
มองดูสภาพของที่แห่งนี้แล้ว…
เป็นห้องพักในโรงเตี้ยมอย่างนั้นหรือ เจียงหลีเลิกคิ้วขึ้น “หรือว่าตัวข้าเองจะถูกคนช่วยชีวิตเอาไว้รึ” นางพึมพำในใจ
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก เงาร่างสูงผอมคนหนึ่งก็เข้ามาพร้อมกับอาหารที่ยังร้อนอยู่ในมือ
เจียงหลีเงยหน้าขึ้นมองเขา ด้วยสีหน้าที่ตกใจ แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา
ชายคนนี้…ไม่คุ้นหน้าเลยจริงๆ
ในเมื่อเป็นคนแปลกหน้า แล้วทำไมถึงช่วยข้าล่ะ ต้องการเงินทองรึ หรือว่าต้องการทำอะไรข้า
เจียงหลีเลิกคิ้วขึ้นสูงอีก
“เจ้าฟื้นแล้วหรือ” ชายหนุ่มที่เข้ามา เห็นเจียงหลีฟื้นแล้วก็ยิ้มด้วยความจริงใจ
รอยยิ้มเช่นนี้ ช่างคุ้นเหลือเกิน เจียงหลีหรี่ตาลง นางถามด้วยน้ำเสียงแน่นิ่ง “เจ้าเป็นคนช่วยข้าไว้หรือ แล้วนี่คือที่ไหน”
ชายหนุ่มคนนั้นโบกมือและวางอาหารลงบนโต๊ะ “ก็ไม่เชิงหรอก ข้าเห็นว่าเจ้าสลบอยู่ข้างทาง เลยรวดพาเจ้ากลับมาที่เมืองผิงเล่อด้วย”
หลังจากพูดจบ เขาก็พูดเสริมอีกว่า “เจ้าไว้ใจเถิด เมืองผิงเล่อนี้ไม่ได้อยู่ในเขตของสำนักพรตเสวียนหมิง เจ้ามิต้องกังวลไป”
ในคำพูดของเขาเปิดเผยข้อมูลออกมาสองอย่าง ทำให้เจียงหลีมองเขาอย่างสงสัย “เจ้ารู้จักข้า”
คำถามของนาง
