ทำให้ชายหนุ่มที่ถูกถามนั้นตกใจและรีบหันกลับมาชี้ที่ตัวเอง “เจ้า…เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วรึ”
“…” ถูกเขาถามกลับเช่นนี้ เจียงหลีก็ตกใจ และกล่าวด้วยสายตาจริงจังว่า “ข้าควรรู้จักเจ้า”
“…” ชายหนุ่มร้องไห้ไม่มีน้ำตา รู้สึกการเป็นคนดีครั้งนี้ดูเหมือนจะสูญเปล่าเสียแล้ว
เขาสับเท้าอย่างเร่งรีบและกล่าวด้วยความหงุดหงิดว่า “ทำไมเจ้าถึงพูดว่าไม่รู้จักข้าล่ะ อย่างน้อยเราก็เคยพบกันที่ถ้ำสวรรค์นะ ทั้งเจ้าและธิดาสวรรค์ชิงหว่านก็เป็นข้าที่ช่วยชี้นำ พวกเจ้าถึงได้รู้สถานการณ์ของถ้ำสวรรค์ไงเล่า”
“ช้าก่อน!” เจียงหลียกมือขึ้น หยุดคำพูดของเขา
นางมองไปที่ชายหนุ่มอย่างไม่แน่ใจ “เจ้าคือ…เจ้าคือจอมยุทธ์หนุ่มนั่นอย่างนั้นรึ”
ได้ยินนางพูดชื่อเรียกของตัวเองที่นางใช้เรียกตอนอยู่ถ้ำสวรรค์นั้น ชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาอย่างสดใส และเอาหน้าที่หล่อเหลายื่นเข้าไปใกล้เจียงหลี “เจ้าจำข้าได้แล้ว! ข้าก็ว่า คนอย่างข้าที่ทั้งสุขุมและหล่อเหลาเช่นนี้ จะมีใครที่เคยเจอข้าแล้วไม่รู้จักข้ากันเล่า”
คำพูดหลงตัวเองนี้ ทำให้เจียงหลียกมุมปากขึ้น นางกระแอมไอและกล่าวอย่างไม่แน่ใจว่า “เจ้าคือจอมยุทธ์หนุ่มจริงๆ รึ ทำไมเจ้าตอนนี้กับตอนที่อยู่ถ้ำสวรรค์มันช่าง…”
