างแขนออก
และตบลงไปที่หน้าของหมาป่าอย่างรุนแรง จนทั้งตัวของมันปลิวขึ้นในอากาศและปล่อยเสียงคร่ำครวญออกมา
หมาป่าถูกมือนั้นตบจนปลิวเป็นรูปโค้งในอากาศและตกลงบนพงหญ้าโดยส้นลมหายใจไปเรียบร้อย เพียงแค่ตบเดียวก็สามารถฆ่าหมาป่าได้ตัวหนึ่งเลยรึ
หมาป่าตัวอื่นๆ ตะลึงไปชั่วขณะ มองไปยังคนที่นอนกองอยู่บนพื้นนั่น
ดูเหมือน...นางจะไม่มีการเคลื่อนไหวอีกครั้งราวกับว่าฝ่ามือนั้นนางไม่ได้เป็นคนตบก็มิปาน
อาวู้ววว!
หมาป่าไม่กี่ตัวเห่าหอนออกมา ไม่ถอยกลับแต่พุ่งไปยังนาง
เขี้ยวที่ขาวและแหลมคมนั้นดูเหน็บหนาวและน่ากลัวมากกว่าปกติในยามค่ำคืน อันตรายเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
เจียงหลีที่นอนกองอยู่บนพื้น รู้สึกมึนงงและไม่พร่ามัว เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตรายรอบๆ ตัวแล้ว นางเลยลุกขึ้นจากพื้นโดยสัญชาตญาณ มือทั้งสองเหมือนดังลมพายุเพียงแค่หมัดเดียวก็ทำเอาหมาป่าตกลงไปจากหน้าผาที่ละตัวและแรงหมัดนี้ก็ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าเดิมอีกด้วย
แต่ในอีกทางหนึ่ง หมาป่ากำลังพุ่งเข้ามาพร้อมกับอ้าปากออกเล็งไปที่ลำคอของนาง
เจียงหลียื่นมือไปข้างหน้าหยุดการเข้าใกล้ของมันไว้ มือทั้งสองออกแรงบิด ได้ยินเพียงเสียงกระดูกหักของหมาป่าเท่านั้น ร่
