างของมันตกลงไปกองกับพื้น หมาป่าที่เหลืออีกสองตัวตกใจและอยากที่จะถอยหลังกลับ
แต่เสียงที่เย็นชาออกดังออกมาในตอนนั้น “คิดจะหนีรึ”
หมาป่าสองตัวที่กำลังจะหนีรู้สึกถึงพลังบางอย่างดึงตัวพวกมันกลับไป พวกมันส่งเสียงสิ้นหวังออกมาจากในลำคอ ร่างกายบินไปทางเจียงหลีอย่างควบคุมไม่ได้
เฮือก!
หมาป่าสองตัวถูกเจียงหลีบีบคอไว้ข้างละตัวและกระแทกเข้าหากันอย่างรุนแรง ทำให้หลอดลมของพวกมันแตกในที่สุด
เมื่อทิ้งศพของหมาป่าสองตัวนั้นเสร็จ เจียงหลีรู้สึกง่วงมากแต่สมองของนางบอกกับนางว่าห้ามหยุดพักอยู่ที่นี่
จนที่สุดนางก็ลุกขึ้นมาอย่างโซเซ ความทรงจำสุดท้ายของเจียงหลีคือภาพที่เทียนหลิงถูกโจมตีก่อนหน้านี้
นางสะบัดหัวและพยายามจะตื่นขึ้นมาแต่กลับรู้สึกยิ่งมึนงงง่วงมากขึ้นเรื่อยๆ
“ความตายนี่มันช่าง…” นางยกมือขึ้นทุบหัวของตัวเองครั้งสองครั้ง อยากจะให้ความง่วงนี้หายไปจากสมองของตัวเอง
นางก้าวไปทีละก้าวลากขาอันหนักหน่วงของตัวเองมุ่งไปยังทางข้างหน้าและไม่ลืมที่จะเจ้าเปี๊ยกไว้ในอ้อมกอด
ไม่รู้เดินไปนานแค่ไหน ฉากเบื้องหน้าของนางก็กลายเป็นเหมือนภูตผีวิญญาณแยกเขี้ยวกางเล็บออกมาต่อหน้านาง นางพยายามลืมตาขึ้นมาดู
