ทางทิศใดหรือ ตามเส้นทางหลายวันมานี้ นางเลือกถนนเส้นที่ใกล้ที่สุด อยากจะหลบหนีในเขตปกครองสำนักพรตเสวียนหมิงของข้างั้นรึ” ผู้คุมห้องทรมานถามคนขับรถม้า
“ข้า…นางมีการเคลื่อนไหวตลอด ข้าก็ยืนยันแน่ชัดไม่ได้” ภายในห้องของรถม้ามีเสียงของชิงหว่านลอดออกมา
ผู้คุมห้องทรมานขมวดคิ้วแน่น ราวกับว่าไม่พอใจในคำตอบ
นี่มันกี่วันแล้ว คนผ่านเข้าเมืองนับไม่ถ้วน เขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าเจียงหลีหลบหนีพวกที่ค้นหาพวกนั้นไปได้อย่างไร
“ถ้าเช่นนั้นธิดาสวรรค์ท่านได้โปรดบอกตำแหน่งคร่าวๆ ให้พวกข้าสักหน่อย” ผู้คุมห้องทรมานเอ่ย
ภายในเกี้ยวรถม้า เงียบเชียบไร้เสียง
ผู้คุมห้องทรมานยิ้มเย็นเยือก “ธิดาสวรรค์ชิ่งหว่าน ข้าขอเตือนท่านสักหน่อย บัดนี้ท่านยังเป็นธิดาสวรรค์แห่งสำนักพรตเสวียนหมิงของข้า ความนึกคิดจิตใจก็ไม่ต้องไปอยู่กับคนอื่นหรอก สาวใช้ไม่รักดีนั่นโทษหนักหนา เป็นนักโทษของสำนักพรตเสวียนหมิง หากท่านจะปกป้อง เกรงว่าสุดท้ายนางจะหนีหายไป เป็นเพราะนางทำให้ท่านกลับต้องมารับโทษจากท่านประมุข พวกท่านเดิมทีก็เป็นศัตรู แก่งแย่งซึ่งกันและกัน ท่านปกป้องนางเช่นนี้ มันคุ้มหรือ”
คำพูดพวกนี้ ทำให้ชิงหว่านที่อยู่ภายในห้องของรถม้าใจเต้นระส
