่ำ สายตาของนางตื่นตระหนกเล็กน้อย เกรงกลัวจนไม่รู้จะวางมือไว้ที่ใด จึงจับชายเสื้อของตนไว้แน่น หลายวันมานี้ ข้าตั้งใจชี้ทางผิดไปบ้าง เรื่องที่ยืดเยื้อเวลา หรือว่าถูกเขาจับได้แล้วหรือ
“ผู้คุม หรือว่านางแปลงโฉมรูปลักษณ์” หันอวี้มาถึงข้างๆ ผู้คุมห้องทรมาน เอ่ยถามเสียงเบา
ผู้คุมห้องทรมานนัยน์ตาเป็นประกาย ยิ้มเย็น “ต่อให้นางแปลงโฉมแล้ว นางก็มิอาจทำใจทอดทิ้งสัตว์เลี้ยงของนางได้ลงคอหรอก ปกตินางจะอุ้มสัตว์เลี้ยงไว้ในอ้อมอก ต่างล้วนต้องตรวจสอบอย่างละเอียด”
พูดจบ นัยน์ตาเย็นเยือกของเขาก็มุ่งไปที่ห้องของรถม้า “ธิดาสรรค์ชิงหว่าน...”
“อยู่…อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้…” เพื่อหลีกหนีแรงกดดัน ชิงหว่านทำได้แค่พูดออกไป
หันอวี้แววตาเป็นประกาย รีบออกหน้ารับบัญชา “ผู้คุม ข้าจะพาคนไปไล่ล่าเอง! ”
เขามีความคิดทำความดีลบล้างความผิด ดวงตาที่ไม่ได้หลบผู้คุม ผงกศีรษะเล็กน้อย ผู้คุมห้องทรมานอนุญาตตามคำขอของหันอวี้แล้ว
…
เกือบพ้นได้แล้ว เจียงหลีวางแผนอยู่ในใจ ค่อยๆ ลดความเร็วลง
ผ่านไปไม่นาน ข้างหลังนางก็มีเสียงไล่ตามมาอย่างรีบร้อน
นางเบนสายกลับไปมอง ก็มองเห็นฝุ่นตลบจากทางข้างหลังไกลๆ ปกคลุมขอบฟ้า
คนมาไม่น้อยเชียวนะ เจียง
