้องทรมานเอ่ย
ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงแววตาน่ากลัว “ข้ารู้ว่าเจ้าจะขอยืมตัวใคร ขอเพียงเจ้านำศิษย์ทรยศนั่นกลับมาได้ ข้ายอมรับปากเจ้าทุกอย่าง
“ขอบพระคุณท่านประมุขมากขอรับ”
หันอวี้หวาดกลัวในใจเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าตนจะเป็นเช่นไร
ยามนี้ผู้คุมห้องทรมานหันกลับไปมองเขาแล้วเอ่ย “ท่านประมุข ศิษย์ทรยศนั่นเป็นคนที่หันอวี้นำกลับมาที่สำนักพรต ไม่รู้ว่าท่านประมุขคิดจะจัดการเขาเช่นไร”
หันอวี้รู้สึกหวั่นใจ
เขารู้สึกถึงความโหดเหี้ยมจากแววตาราวกับมีดของท่านประมุข ที่มองมายังเขา เขาจึงร้องขอโทษทันที “ท่านประมุขสำนักโปรดไว้ชีวิตข้าเถิด! ข้าไม่รู้ว่าสาวใช้คนนี้จะกล้าทรยศ ในเมื่อกล้าทำร้ายท่านประมุขสำนัก ข้า…ข้าก็จะทำตามคำสั่งของท่านมหาปุโรหิต หาตัวนางให้เจอ!”
ประมุขสำนักแสยะยิ้มเล็กน้อย ไม่สนใจคำร้องขอของเขา เพียงแต่เอ่ย “เจ้าไปด้วยกัน หากจับนางกลับมาไม่ได้ เจ้าก็ตายซะ”
แค่ตอนนี้ยังไม่ต้องตาย หันอวี้ราวกับได้รับการอภัยโทษ กล่าวขอบคุณไม่หยุด
สองขาก้าวถอยหลังออกไป ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงสายตากดดัน เขามองข้างหลังของหันอวี้ที่เดินออกไป มองจนทำให้คนข้างหลังขนพองสยองเกล้า
รอจนพวกเขาออกไปแล้ว ประมุขสำนักพรตเสวีย